Relaties hebben een houdbaarheidsdatum die van persoon tot persoon verschilt. Je hebt mensen die het zeven jaar uithouden met een partner (seven year itch) of een half leven (tweede leg) of drie maanden (twijfelkontjes) of een nacht (one night standjunkies). Mijn relaties duren normaal gesproken een jaar. De relatie met Emma verzandde niet in apathie, zoals vaak gebeurt, hoewel het sprankelende er wel vanaf was, maar in geruzie.

Wat konden wij ruzie maken! Over alles. Over niets. Over hoe je een tomaat moet snijden. Daarover had Emma namelijk uitgesproken opvattingen. Ik niet. Ik sneed maar wat raak! Waarvoor nogmaals excuses.

Wie de hoofdschuldige was, weet ik niet, en het doet er weinig toe. Maar elke dag gekibbel, daar krijgt een mens hoofdpijn van. Ik in elk geval wel.
Emma was verdrietig over het stuklopen van onze verhouding en deed enkele pogingen tot herstel. Maar ik hield mijn poot stijf. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Weer zo’n motto van mij. Ik vind dat degene die breekt het lef moet opbrengen dat de ander hem een klootzak vindt. Alles beter dan een slappe zak!

Enfin, Emma kreeg iets met een (andere) geschifte schrijver en hoewel dat niet de prettigste tijd uit haar leven was, verdiepte dit onze vriendschap. Het waren maanden waaraan ik met plezier terugdenk, want ik gaf veel om dit vertederende chaotische schepsel, dat niet alleen mooi was, maar ook een hartje van goud had, zoals dat heet. Doorgaans kan ik goed opschieten met mijn exen (verdachte De Jong roept de getuigen a decharge A. B. en H. v. G. op) en ik geloof dat ik ook een goede vriend voor Emma was. Ik vond het in ieder geval fijn een troostende arm om haar heen te slaan.

Ook stelde zij mijn adviezen aangaande haar carrière op prijs. Ik suggereerde dat het redacteurschap van HP iets voor haar zou kunnen zijn. Daar was een plek vrij. Jarenlang freelancen had Emma journalistiek gesproken doen stilstaan, en ik gunde haar van harte een baan bij mijn werkgever, hoewel enkele vrienden zich afvroegen of het verstandig was je ex op de burelen binnen te halen.

Maar ja, met de geschifte schrijver raakte het uit en toen maakte ik een klassieke fout. Het was niet lang voordat ik naar Sevilla ging. De vlucht was reeds geboekt. Alles was gepland. “Blijf toch lekker hier slapen”, zei Emma, nadat we hadden gegeten bij een Griek bij haar in de buurt om te vieren dat ze de volgende dag bij HP in dienst zou treden, “gewoon voor de gezelligheid”. En van het een kwam het ander…

Enige weken later stond ik met mijn tassen op Schiphol. Naast me stond Emma te snikken in mijn colbertje. Emma kan hartstochtelijke huilen. Veel mensen vinden dat ontroerend. Ik ook.