In Sevilla zou ik een boek schrijven, maar ik moest in eerste instantie natuurlijk gewoon zien te overleven. Een verblijf van tien maanden in den vreemde is voorwaar geen sinecure, zeg ik altijd maar. Als een mens dan ergens geen behoefte aan heeft, is het gezeik. Maar het geruzie met Emma bleef gewoon doorgaan. Over de telefoon, over het net, over honderden kilometers afstand. Fijn dat we in een tijd van ongekende communicatiemogelijkheden leven!
Het geruzie ging meestal over niets en soms, steeds vaker, over kinderen. Ja, ik werd onder druk gezet. Ik moest kiezen. Nu. Meteen. Met het mes op de keel. Kind of niet!
Probeer je dan maar eens in Spanje op je boek te concentreren.

Had ik dan nooit twijfels over het verwekken van nakomelingen? Dat het ook leuk kon zijn? Natuurlijk wel. Ik ben geen kinderhater. Vooral een meisje leek me nog wel iets liefs hebben. Maar dan wel onder bepaalde strikte, liefst notarieel vastgelegde voorwaarden: de complete zorg voor de kleine inclusief huishouden zou worden toevertrouwd aan de moeder. Papa zou werken (ben ik namelijk goed in) en af en toe in het weekend met het grut naar de dierentuin gaan. Inderdaad, de man die op zondag het vlees komt snijden.

Wat is daar eigenlijk godverdomme mis mee? Mijn vader sneed op zondag ook het vlees. Hij kon dat trouwens fantastisch. Mooie gelijke plakken waren het. Ik herinner mij ze als de dag van gisteren. Verder werkte hij in het zweet des aanschijns. Af en toe nam hij ons in het weekend mee naar een openluchtzwembad. Ik heb hem zelfs wel eens een afwasborstel in de hand zien houden, hoewel hij meestal zijn beurt afkocht. Twee avonden per week ging hij naar de bridgeclub. Die waren heilig.
So fucking what? Ik heb er niet onder geleden. Mijn moeder zaliger kon zich in de rolverdeling ook uitstekend vinden. Ze hield van huis en haard, van zorgen en verzorgen. Je moet er toch niet aan denken dat je vader ook nog eens thuis met de thee op je had zitten wachten? Nee, wat ik je brom, die overheidsspotjes gaan nog voor heel veel verstoorde huwelijken zorgen.

Maar goed. Het leven is keuzes maken, wil ik hiermee maar zeggen. En als Emma iets niet kon, was het kiezen, een beslissing nemen. Over het inslaan van een bepaalde straat kon ze al eindeloos dubben. Als je dan een advies gaf (“Sla bijvoorbeeld linksaf”) werden alle opties nog eens tot uit den treure overwogen. En dan hoorde je later dat rechtsaf toch vermoedelijk leuker was geweest. Emma wilde alles. Een rockster met een avontuurlijk leven en een lul van 25 centimeter (nu wil het toeval…) én een pantoffelheld die achter de buggy sjokt en niets liever doet dan sperciebonen doppen en verjaardagen aflopen. Het moederschap én een swingende baan. Dat is op zich begrijpelijk, en veel van haar vrouwelijke generatiegenoten zullen dezelfde wensen koesteren, alleen was ik dan uitgerekend de verkeerde man.

Na twee maanden Sevilla had ik genoeg van het gedrein. Als ik dan voor een beslissing werd gesteld, dan zou ik ook een besluit nemen. Aangezien ik geen slappe zak ben schreef ik (verdachte De Jong presenteert bewijsstuk B) een lange, harde, heldere brief. Daarin zei ik dat ik op geen enkele wijze voldeed aan het ideaalbeeld van de partner die zij voor ogen had, dat ik geen kind wilde en ook niet wilde samenwonen, en dat de plannen van Emma een weekje naar Sevilla te komen niet konden doorgaan. Zij was niet welkom.
Hoeveel duidelijker kan een man zijn?

Anderhalve week lang hoorde ik niets van Emma. Ik ging ervan uit dat de boodschap was overgekomen. Ik wist dat ik haar veel verdriet had gedaan, en dat deed mij oprecht pijn, maar ja, zachte heelmeesters…
Toen werd ik op een avond gebeld.
“Hoi schatje, hoe gaat het?”
“Hoe het gaat? Uh … je hebt toch mijn brief gelezen?”
“Jajaja, zal ik dan 2 oktober het vliegtuig nemen? Tien daagjes. Gezellig.”
“?”
“Gaan we lekker op het strand liggen. Relaxen. Dat zal ons goed doen.”
“Heus, Emma, het is beter dat je niet komt. Ik wil het niet.”
“Nou, De Jong, ik kom lekker toch!”