“Hé, heb je weer een complot bedacht?”
Aan het woord was Martin Schouten, bijna gepensioneerd verslaggever/voormalig gouden pennetje van de Haagse Post. Schouten reageerde op de documentaire Prettig weekend, ondanks alles. De anderen aan de ronde tafel in De Pels lachten zich een kriek. Of een hoedje. Daar wil ik vanaf wezen.

Op dinsdagavond vergaderen deze journalisten-op-leeftijd in voornoemd etablissement in de Huidenstraat in Amsterdam. Er wordt dan flink ingenomen en af en toe iets zinnigs gezegd over literatuur, media en de wereld in het algemeen, en vaker gewoon lekker geroddeld. Gezellig. Martin is er meestal bij, Daan Dijksman, hoofdredacteur van de Varagids, Ron Kaal (omdat hij altijd alles beter weet ook wel bekend als “Professor Kaal”, hoewel ik niet geloof dat hij een opleiding van enige betekenis heeft genoten), Jaap van der Zwan. En wie er verder ook maar wil aanschuiven en participeren in die typerende sarcastische oude HP-humor, in elk geval bereid is er met een gewillig oor naar te luisteren.
Allen hebben de heren in een ver verleden voor HP gewerkt, en sommigen van hen verdienen nog een aardige grijpstuiver bij als freelancer voor dit blad. Maar wiens brood men eet, wiens woord men spreekt, gaat voor de heertjes niet op, hetgeen op zich te prijzen valt. Kankeren kunnen ze als de besten – zeker als het over “de Fortuynisten” en HP/De Tijd gaat, waar dit blad volgens hen toe zou behoren, want het genootschap is van de oude linkse snit en Schouten heeft zelfs een soort van crypto-marxistisch verleden, als ik mij niet vergis. Geeft niks. We agree to disagree.

Bij HP/De Tijd (aan de stamtafel omgedoopt tot HP/De Pim of De Pimbode of Het Fascistische Weekblad) noemden we het clubje altijd “de schaduwredactie van HP”. Sommigen zullen deze boze mannen zeurpieten of zielig vinden (“wegterend in het zuur der miskenning”, zou Biesheuvel zeggen), maar heus, ik mag ze wel. De aanvallen op HP laat ik altijd met een glimlach van me aflgijden. “Tijd voor mijn wekelijkse zelfkastijding”, zeg ik al bij binnenkomst monter. Want je moet niet flauw zijn in die dingen.
Maar het woord complot ergerde mij gisteren. Sterker, als ik een woord misbruikt vind de afgelopen jaren is het wel het woordje complot. Of complotdenker.
Wie in Nederland probeert iets te onthullen, wie niet alles gelooft wat de autoriteiten zeggen, wie probeert eens achter de rapporten, de stukken te kijken, wie probeert iets te ontmaskeren, wordt al snel een complotdenker genoemd.
Of beter: een paranoide complotdenker.
Of nog erger: een paranoide rechtse complotdenker.
Da’s wel zo makkelijk. Discussie gesloten…