Eergisteren was ik in het Haagse perscentrum Nieuwspoort, in het hart van de vaderlandse democratie of wat daarvoor mag doorgaan. Om drie uur zou Ayaan Hirsi Ali het eerste exemplaar van mijn boek Prettig Weekend, Ondanks Alles in ontvangst nemen. Een boek met het volledige dossier van de gelijknamige documentaire en tal van nieuwe feiten en onthullingen (tot zover de reclamebabbel). Ayaan, u weet wel, dat is die knappe donkere mevrouw die wel eens kritische dingen zegt over de islam en daardoor naar het leven wordt gestaan. Voor haar buren is dat bepaald geen lolletje, zo heb ik wel eens begrepen.

Het was tien over twee toen ik samen met Esther van uitgeverij Xtra voor de deur van het beroemde perscentrum op Lange Poten stond. Uitgever Ger van Wulften was nog ergens op het Plein de auto aan het parkeren. Om half drie zou de zaal opengaan voor het uitgenodigde journaille. We hadden ruim de tijd genomen, omdat de veiligheidsmaatregelen wel stringent zouden zijn, veronderstelden we.
De deur van Nieuwspoort gleed open.
“U bent van Column producties?”, vroeg de portier.
“Uh ja”, zeiden we.
“Okee dan”, zei de portier. “Het is achterin, rechts.”
Column is de productiemaatschappij van wijlen Theo van Gogh, waar de documentaire werd geproduceerd. Noch Esther, noch ik is daar werkzaam. Evenmin zijn wij lid van Nieuwspoort – wat op zich jammer is, omdat Johan Remkes daar altijd gezelllig schijnt in te nemen en Klaas de Vries zo guitig het klavier bespeelt. Daar hoor je nog eens wat! Alleen mogen de parlementaire verslaggevers daar weer niets mee doen, omdat dit indruist tegen de code-Nieuwspoort. Een wonderlijk wereldje…

Enfin. Esther had een doos met boeken bij zich, ik ook. We groetten de portier en liepen met de spullen op ons gemak naar zaal Wandelganger 1. Niemand die ons om een identificatie vroeg, we werden niet gefouilleerd, in de dozen werd nog geen blik geworpen. Uit een andere zaal glipte een man die ik herkende als oud-VVD-voorzitter Bas Eenhoorn die in het voorbijgaan wat Jip en Janneke-taal uitsloeg.
Wandelganger 1 was, dat moet gezegd, mooi opgesierd. Er stond een kerstboom met rode ballen. Of er ook een piek op zat, ben ik even kwijt. Dit nu was een ideale lokatie voor Samir om de jihad zijn welverdiende plekje in Nederland te geven, concludeerden we. Nieuwspoort kent een directe verbinding met de Tweede Kamer. Daar zat op dat moment de finefleur van de politiek de laatste stemmingen van het jaar er doorheen te rossen, in afwachting van het kerstkalkoen.

Na een minuut of vijf kwamen twee mannen aanzetten, van wie je op een kilometer afstand kon zien dat het flikken waren. Het bleken heren van de Dienst Koninklijke en Diplomatieke Beveiliging te zijn, die zorg dragen voor de beveiliging van Ayaan Hirsi Ali. Natuurlijk waren zij vooruitgesneld om de zaal aan een grondige inspectie te onderwerpen. Netjes stelden ze zich voor.
“U bent van de organisatie?”, vroegen de heren vriendelijk.
We knikten van ja.
“Mooi”, zeiden de twee. “Hoeveel mensen verwacht u?”
“Een stuk of dertig”, schatte Esther.
“Uitstekend. Nou, veel plezier straks.”
Opnieuw geen controle van ons, of van de zaal. Er werd werkelijk nog geen kerstbal betast! Verbijsterd keken we elkaar aan.
In afwachting van uitgever Ger gingen Esther en ik een kopje koffie in het restaurant drinken.
“Er komt zo nog iemand”, zeiden we in het voorbijgaan tegen de portier, met wie we in korte tijd een aardig contact hadden opgebouwd. “Hij heet Ger, is klein en heeft een baardje.”
“Komt in orde”, zei de portier. Volgens mij stak hij een duim op, maar pin me daar niet op vast.

Even later schoof inderdaad Ger van Wulften aan. We bestelden iets te drinken en zagen de oude journalistieke veteraan Willem Breedveld aan een tafeltje zitten. Die was nog uit de gouden tijden van Joop en Dries en Hans. Esther stond op, gaf Willem een recensie-exemplaar en ging daarna even kijken in Wandelganger 1. Het was nog geen half drie. Maar wellicht dat er al gasten waren. In Wandelganger 1 zat inmiddels een ons onbekende Belg waarvan we niet zeker waren of die op de lijst van genodigden stond. De man groette vriendelijk.
Langzaam stroomde het zaaltje vol. Geen enkele keer werd iemand gefouilleerd. Alleen bij de allerlaatste bezoekers was er een controle van de tassen. Toen arriveerden de ouders van Theo van Gogh in gezelschap van Gijs van de Westelaken van Column. Het wachten was nu alleen nog op de meest bedreigde vrouw van Nederland.
Om tien voor half vier kwam Ayaan.
“Het is mij een eer en genoegen u het eerste exemplaar van Prettig weekend, ondanks alles te mogen overhandigen”, hoor ik mezelf nog stuntelig zeggen.
Ayaan glimlachte. “Het is mij ook een eer en genoegen”, zei ze.
Er vond een, zoals dat heet, levendige discussie plaats. Over de AIVD, de lekkende tolk, de inval in de woning van Mohammed B., enzovoorts. Een van de conclusies uit mijn boek: de moord op Theo van Gogh had kunnen worden voorkomen wanneer hij een vorm van persoonsbeveiliging had genoten. Inmiddels begin ik over die conclusie te twijfelen.
Tip voor moslimterroristen: huur eens een zaaltje in Nieuwspoort af!