Succes kent vele vaders, een mislukking… Enfin, u kent het wandtegeltje. Mijn hoofd zat nog vol met die ene moord (Van Gogh) en daar kwam ineens die andere moordzaak weer mijn nachtrust wreed verstoren. De Deventer moordzaak. Afgelopen dagen zal niemand zijn ontgaan dat er door toedoen van een groep onder leiding van Maurice de Hond enige beweging is gekomen in deze zaak, waarvoor de fiscalist Ernest Louwes naar mijn mening volkomen ten onrechte in de gevangenis zit. Voorlopige uitkomst: justitie heropent de zaak en de politie gaat kijken of er een ander verantwoordelijk moet worden gehouden voor de moord op de vermogende Deventer weduwe Jaqueline Wittenberg.Dinsdagavond keek ik naar de tv en zag het echtpaar Waisvisz in Almere-Buiten. Ook zag ik Maurice de Hond voor een camera. In een studio in Hilversum hoorde ik professor Van Koppen iets geleerds zeggen. Er waren twee rechercheurs uit Twente die belangrijk werk hadden gedaan. De dagen erna las ik de kranten en vernam bijvoorbeeld wat emeritus hoogleraar Crombag er allemaal van vond. Goh, dacht ik, nog even en Peter R. de Vries zou wel gaan vertellen dat hij het eigenlijk altijd al geweten had…

Zeker twee jaar van mijn leven ben ik bezig geweest met de Deventer moordzaak. In juli 2002 ontmoette ik het echtpaar Waisvisz, de allereerste en grootste pleitbezorger van Louwes. Enige tijd later kwam ik voor het eerst in de Penitentiaire Inrichting Lelystad, waar Ernest L. gevangen zat – stomtoevallig recht tegenover zijn eigen doorzonwoning. Er volgde een artikel. En nog een. En nog veel meer. Uiteindelijk mondde het uit in een boek: “De Deventer moordzaak – de omstreden veroordeling van Ernest L.”

Aanvankelijk stuitte ik op veel skepsis. Dat Justitie tot dergelijk blunderen in staat was, dat ging de verbeeldingskracht van velen te boven. Zeker toen ik schreef dat er pure onwil, ja gesjoemel met bewijsmateriaal in het spel was. Het moordwapen was gewoon een verzinsel, betoogde ik. Je moest er maar opkomen. Maar toen op 1 juli 2003 de Hoge Raad bepaalde dat Louwes onmiddellijk op vrij voeten moest worden gesteld, nam het aantal medestanders snel toe, kan ik u melden. Jawel, ik heb nog steeds last van mijn schouders van alle kloppen erop!

Maar the times they are a changing zoals Bob al zong. Het OM vond een miraculeus nieuw bloedvlekje op de blouse van mevrouw Wittenberg, die nog ergens in een stoffig politiekantoor lag, en hop, daar ging Louwes weer voor gaas.
“Hmmm… altijd al gevonden dat ie zo raar uit zijn ogen keek”, hoor ik iemand op de redactie van HP/De Tijd nog zeggen.

Nu, na bijna twee jaar, en na alweer een tijd terug te zijn uit Sevilla waar ik mijn kater over de Deventer moordzaak met cava, chicks en een bestseller weg probeerde te spoelen, is er dan opnieuw een doorbraak in de zaak geforceerd.
“Jij hebt een heldenrol gespeeld in deze zaak”, heeft Maurice de Hond mij gemaild. “Gefeliciteerd!”
En van de Volkskrant tot NRC Handelsblad word mij lof toegezwaaid. Men schrijft over mij als de nieuwe Emile Zola. Stan, Stan, Stan, scandeert het volk mijn naam, er is een visionair opgestaan, eat your heart out Peter R. de Vries, want De Jong heeft gesproken, hij gaat nu op voor het minsterschap van Justitie, speculeert men, en de fansites springen als padde…

Toen ontwaakte ik uit mijn natte droom. Merkwaardig hoe nuchter ik plotseling was. Ik wreef met de mouw van mijn T-shirt het zweet van mijn gezicht en dacht: laten we de huid niet verkopen voor de beer geschoten is. Best heftig, trouwens, die wandtegeltjes.