Hoe levensbekortend zou het zijn, je fulltime met crime-verslaggeving bezig houden? Ik heb het niet eens over afrekeningen. Voor zover mij bekend is in Nederland nog nimmer een misdaadjournalist door een crimineel geliquideerd, hoogstens kreeg er eens een een tikkie, en nu ik dit schrijf vraag ik me ineens af: wat is daarvan eigenlijk de diepere oorzaak? Maar goed, waar het mij nu even om gaat:zijn moordzaken ongezond voor lijf en leden? Peter R. ziet er nog behoorlijk fit uit, John van den Heuvel, die ik een tijd terug voor Nieuwe Revu interviewde, maakte op mij een frisgewassen en uitgebalanceerde indruk (toegegeven: hij had toen vakantie en het was voordat er berichten naar buiten kwamen dat hij het met Brammetjes echtgenote zou “doen”) en ik heb evenmin de indruk dat Bart Middelburg ernstig onder zijn werk lijdt, hoewel hij in het verleden wel degelijk zwaar is bedreigd.

Nu voel ik mij persoonlijk geen misdaadjournalist, en de georganiseerde misdaad heeft al helemaal niet mijn diepste belangstelling. Voor de meeste artikelen in die sfeer geldt het adagium: er staat niet wat er staat…. Alleen: wat er dan wel achter schuilgaat, daar kom je nooit achter.

Vastgoedjongen X afgeperst door crimineel Y.!
Maar dan even later lees je dat Vastgoedjongen X zelf ook wel eens Vastgoedjongen Z onder druk zette, die op zijn beurt de lakens deelde met Gansterliefje Q, de ex van Advocaat P., die het weer aan de stok had met Vastgoedjongen O, die ervan verdacht werd Joego F te hebben ingeschakeld om….

Heremijntijd. Ik heb al genoeg aan de Deventer moordzaak. Nu mijn huidige werkgever Nieuwe Revu belangstelling heeft in de zaak, en ik ook weer gevraagd ben een tweede geheel herziene druk van mijn boek te laten verschijnen, zit ik er zelfs weer tot over mijn oren in. De eerste grijze haren worden zichtbaar – de tondeuse biedt uitkomst.