Rechterlijke dwalingen zijn een hot issue. Deventer moordzaak, Lucia de B., Schiedammer parkmoord. Maar hoe vaak komt het voor dat iemand onschuldig in de bak zit? Persoonlijk denk ik: heel vaak. Er zijn wel eens percentages van vijf procent genoemd, en dat lijkt mij zeker niet overdreven. Je zit natuurlijk wel al snel met een definitieprobleem. Stel, een crimineel heeft in twee jaar tijd vijf kraken gezet, door justitie wordt hij van zeven kraken verdacht, en vervolgens door de rechter voor zes kraken veroordeeld. In een geval is hij dus ten onrechte veroordeeld. Maar ja, hij zit wel “onschuldig” gevangen? En: who cares?

In 95 procent van de gevallen zien rechters gajes voor zich in het verdachtenbankje. Dat vertroebelt hun blik. Om die reden pleiten ook steeds meer advocaten voor juryrechtspraak. Jury’s zijn nog niet zo lamgeslagen door al dat tuig dat aan hen voorbijtrekt als professionele rechtsprekers. Bovendien wordt deze leken vantevoren goed ingeprent: u mag slechts veroordelen als u overtuigd bent van de schuld van de verdachte “beyond reasonable doubt”. Dat onze zittende magistratuur, die dan ook nog eens met het OM in een organisatie zit het met de presumptie van onschuld niet zo nauw neemt, blijkt bijvoorbeeld wel uit de Deventer moordzaak. Wie kan nu met de hand op het hart verklaren dat er niet tenminste gerede twijfel aan de schuld van Ernest Louwes is?

Een advocaat die onomwonden voor juryrechtspraak is, is Geertjan van Oosten. Hij is, samen met de bekende Anker-tweelingbroers, raadsman van Louis H., die vorig jaar door het hof Amsterdam tot levenslang werd veroordeeld wegens de moord op de twee kinderen van Corina Bolhaar. Een afschuwelijke moord, die plaatsvond in 1984. De afgelopen maanden heb ik mij intensief met deze zaak beziggehouden, het hele dossier uitputtend bestudeerd en ik ben tot de conclusie gekomen dat het hier een potentiele dwaling van jewelste betreft. Op het gevaar af dat ik nu wordt gezien als een naieve eikelemoos die elke gevangene die beweert ten onrechte in de bajes te zitten op zijn blauwe ogen geloof…

Louis H. (Hagemann) is zacht gezegd geen sieraad voor de maatschappij. Hij is een ex-Hells Angel, een zware crimineel. Wie is er zijn geval geinteresseerd? Opgeruimd staat netjes, toch? Nee, Maurice de Hond zal zich voor zijn zaak wel niet snel gaan inzetten, tranentrekkende reportages met de familie Hagemann zullen er ook niet inzitten. Louis is simpelweg niet ‘aaibaar’ genoeg.

Voor wie het niettemin interesseert: deze week een coverstory in Nieuwe Revu van mijn hand over Louis Hagemann. Veroordeeld op roddels en achterklap en de uitzendingen van Peter R. Will things ever change…