Soms zie ik mezelf als een ziener. Mijn voorspellingen komen nu eenmaal vaak uit. Is ook niet zo moelijk, want ik ben een pessimist. Pessimisten krijgen altijd gelijk. Uiteindelijk gaat het kut en gaat iedereen dood. Vergelijk me maar met beursgoeroe Rienk H. Kamer: als je altijd voorspelt dat de aandelenbeurzen in elkaar klappen, komt er altijd wel een keer een moment dat je gelijk krijgt. Nostradamus, ook zo’n pipo. Op 6 november schreef ik op dit weblog: “Een voorspelling: het graf van de Wittenbergs op de katholieke begraafplaats in Deventer zal binnenkort door het Openbaar Ministerie worden onderzocht. Via zijn advocaat heeft klusjesman Michael de J. laten weten dat hij geen enkele vrees heeft voor een dergelijke operatie, omdat er toch geen mes zal worden aangetroffen. Het zwarte etuitje dat hij volgens de voormalige beheerder van het kerkhof bij zich had gedragen, en waarin hij wellicht een globalmes bewaarde, heeft hij gewoon thuis in een ladenkastje liggen.

Justitie kan dan ook met een gerust gemoed aan de slag: er zal niets belastends tegen de klusjesman worden gevonden.
Onder overweldigende mediabelangstelling zal op een ochtend in november het graf worden gelicht. De speurneuzen graven zich het apenzuur, maar vinden tot hun grote opluchting geen moordwapen.”

Vervolgens fantaseerde ik wat er met De Hond zou gebeuren – emigratie naar Israel, baardgroei, lid van mysterieuze sekte – nadat de media smakelijk verslag hadden gedaan van zijn aftocht.

Nu, met die media valt het wel mee, vind ik. Op de website van Maurice (volgens sommigen ook al een sekte) wordt veel geklaagd van “de media heb ut gedaan”, maar ik vind het een logische reflex dat nu er geen mes is gevonden in het graf, er tenminste een (denigrerende) reactie van Michaels advocaat Jan Vlug wordt meegenomen. Hoor/wederhoor, cheks/balances, nu ja, van die dingen.
De Hond heeft over aandacht in de media niet te klagen, dunkt mij. Vanmiddag een van de meest opmerkelijke tv-momenten ever meegemaakt: live-verslag van het liften – letterlijk – van het graf van de Wittenbergjes. Ik ben er zelf een paar keer geweest, strange… Had in elk geval nooit gedacht, toen ik medio 2002 met dit provinciale zaakje begon, dat het ooit nog zo’n impact zou hebben.

Wat de media wel valt aan te wrijven, is dat ze alleen maar reactief zijn, passief volgen ze wat De Hond nu weer heeft bedacht. Ach, onderzoeksjournalistiek is vanouds een stiefkindje in dit hopeloos kwaliteitsarme stukje halfondergelopen moeras. Veel prestigieuzer vinden journalisten het om een beetje mee te lullen en te zuipen in Nieuwspoort en wat geinponige koloms af te scheiden.

Mijn weblogje van 6 november sloot ik af met te constateren dat de schadefreude van de media over de vergeefse grafschennis van De Hond niet terecht zou zijn. Het belangrijkste nieuws dat De Hond had gebracht zat ‘m namelijk in de verklaring van de doodgraver: daderkennis en motief bij Michael de J. De advocaat van De J. en (eventueel, voor de paranoiden onder ons) het OM zal er alles aan gelegen zijn de begrafenisondernemer als zwakzinnig, dementerend en seniel af te schilderen.