Oke, het moet kennelijk over politiek gaan. Vorige week stond in Nieuwe Revu een aardig verhaal waarin BN’ers naar hun politieke voorkeur werd gevraagd. In de voorbereiding van het artikel was de gedachte ontstaan dat ook de redacteuren zouden verklappen op wie ze gaan stemmen. In het kader van glasnost, perestroika, the people have the right to know, het Handvest der Verenigde Naties, enzo.

Prima idee, vond ik. Men kan niet open genoeg zijn. En de lezer zou heus niet zo naief zijn te veronderstellen dat de verhalen over Jantje Smit, Uruzgan of de Nomads niet meer ‘neutraal’ zouden zijn. Dit was mijn keuze plus korte toelichting: “Op het gevaar af gedemoniseerd te worden en ondanks dat kapsel… toch maar Geert Wilders. Vanwege zijn standpunten over de migratie en een kleinere, minder betuttelende overheid. Als ik maar niet elke dag het volkslied hoef te zingen.”

Maar uiteindelijk ging de productie niet door. Een aantal redacteuren durfde het niet aan kleur te bekennen. Beetje flauw.
Gisteravond zag ik het lijksttrekkersdebat. Op Marijnissen na, deden alle lijsttrekkers het goed. Het verhaal van Mark Rutte sprak me het meest aan. Dus zweef ik nu weer. Nog een paar uur…