Maurice de Hond is aangeklaagd wegens smaad tegenover de klusjesman. Als we Maurice mogen geloven, is er zelden zo’n feest in huize De Hond geweest als op de dag dat de dagvaarding in zijn brievenbus gleed. Vergelijkbaar met het winnen van de staatsloterij. Is dat grootspraak, bluf van De Hond?

Eerst: wat vind ik eigenlijk van De Hond en zijn inspanningen voor Ernest Louwes? Aan de motieven van De Hond hoeft niet te worden getwijfeld. Hij is er oprecht van overtuigd dat onrecht is gedaan. Wel is het zo dat hij inmiddels een persoonlijk belang in deze zaak heeft. De belangen van Louwes en De Hond zijn in feite parallel gaan lopen. In theorie zou dat het beoordelingsvermogen van De Hond in de weg kunnen staan.

Maar onweerlegbaar is het aan De Hond te danken dat deze dubieuze zaak niet in de vergetelheid is geraakt. Hij heeft veel belangwekkend materiaal aangedragen. De kwaliteit van zijn stukken, denk aan zijn manifest Oordeel Zelf!, is van hoog niveau. De openheid die De Hond betracht op zijn website stel ik bijzonder op prijs. De Hond heeft kennelijk heel wat minder te verbergen dan het OM.

Over de mediastrategie van De Hond heb ik soms mijn twijfels, ofschoon ik daar niet al te veel verstand van heb. Ik vind dat hij af en toe doorslaat. Zo vond ik het onverstandig dat er al die humbug rond een mogelijk mes in het graf ontstond. De verklaring van de ex-beheerder van de begraafplaats gaf geen aanleiding te veronderstellen dat er een globalmes onder de deksteen lag – het was wishfull thinking.

Maar het is onterecht als De Hond daardoor alle krediet in de media en bij politici zou hebben verspeeld. Daarvoor was de verklaring van de beheerder (die een motief en daderkennis bij Michael de J. aan de oppervlakte bracht) te belangrijk. En het is louter vanwege het werk van De Hond dat deze getuige zich bij de politie heeft gemeld.

In de Deventer moordzaak heeft De Hond ‘een Schiedammertje’ willen uithalen. Er waren, zo redeneerde hij, al zo vaak vergeefse pogingen gedaan Louwes vrij te krijgen door op diens onschuld te wijzen, dat de enige oplossing nog was de werkelijke moordenaar te ontmaskeren. Zoals het pas door de bekentenis van Wik H. was dat Kees Borsboom in de Schiedammer parkmoord vrijkwam. Ook al druiste diens veroordeling destijds al tegen alle logica in, en moet het OM ook toen al hebben geweten dat hij onschuldig was.

Maar door keer op keer te schrijven dat Michael de J. ‘honderd procent zeker’ de moordenaar van de weduwe Wittenberg is, heeft De Hond hoog spel gespeeld, dat hem duur kan komen te staan. Volgens De Hond gaat hij de smaadzaak met twee vingers in de neus winnen. Ik heb daar mijn twijfels over. De Hond meent dat er geen sprake van smaad kan zijn, omdat de wet zegt: “Noch smaad, noch smaadschrift bestaat voor zover de dader heeft gehandeld tot noodzakelijke verdediging, of te goeder trouw heeft kunnen aannemen dat het te laste gelegde waar was en dat het algemeen belang de telastelegging eiste.”

Over dat algemeen belang kunnen we het eens zijn, en ook dat Maurice heeft kunnen aannemen dat hij de waarheid sprak. Maar de rechter zal toch wijzen op het feit dat er een andere figuur – Ernest Louwes – voor de moord is veroordeeld en de klusjesman door het orienterend vooronderzoek van (de meeste) blaam is gezuiverd. In elk geval kan die zich achter de brede rug van het OM verschuilen.

Een voordeel van de rechtszaak is dat De Hond opnieuw zijn kaarten op tafel kan leggen (of hij ook in de gelegenheid wordt gesteld Michael de J. als getuige op te roepen, betwijfel ik) en misschien heeft hij nog een joker in de mouw van zijn colbertje.

Mijn positie in deze zaak is steeds geweest: ik denk dat Ernest Louwes onschuldig is, en ik vind dat de klusjesman heel wat heeft uit te leggen. Nog steeds, jazeker, want het orienterend vooronderzoek door het OM – daar zijn vriend en vijand het over eens – was een wassen neus. Ik hoop dat ooit de waarheid aan het licht komt, maar naarmate de tijd verstrijkt zal dat steeds lastiger worden. Ook hoop ik dat De Hond wordt vrijgesproken van smaad, maar ik vrees dat hij zijn spaarvarken moet gaan stukslaan.

Hem inmiddels een beetje kennende, zal Maurice zich bij een veroordeling door een rechter niet neerleggen – want een De Hond bijt door.