Ik ben niet zo van de demonstreerderige, maar de zaak van vandaag was het wel waard geweest.Natuurlijk heb ik het over de protestactie bij de Haagse rechtbank tegen de gijzeling van twee Telegraaf-journalisten. Zij weigeren hun bron te onthullen.Eerder bleek dat zij waren afgeluisterd door het OM.

Laat ik voorop stellen dat ik mij kan voorstellen dat justitie journalisten in bepaalde gevallen tapt. Iedereen in Nederland mag een visitekaartje laten drukken en zich journalist noemen, het is goddank een vrij beroep. Maar dat betekent ook dat figuren van twijfelachtig allooi en zelfs ronduit criminelen dit nobele ambacht mogen uitoefenen.Sterker, daar zijn voorbeelden van geweest in het recente verleden. Zo had ‘drugsbaron in spijkerbroek’ Steve Brown een televisieprogramma en presenteert hij zichzelf nog steeds als journalist op een eigen website.

Ook de neergestorte vliegveld- en mediatycoon Erik de Vlieger noemt zich journalist, maar hij is wel gewoon verdachte in een strafrechtelijk onderzoek. Ironisch genoeg is Brown zelf nogal kritisch op zijn site over het vermeende onrecht dat zijn Telegraaf-collega’s is aangedaan. Brown: “Jaar in jaar uit schrijven ze halve of hele verzonnen sensationele pulpartikelen uitsluitend om de verkoop van hun ‘krantje’ maar te stimuleren. Dat daardoor veelvuldig mensen en hun familie het hok of maatschappelijk de afgrond in zijn geholpen is helemaal principieel niet belangrijk voor De Telegraaf. Alleen de oplage telt. Kassa!”

Begrijpelijk vind ik ook dat justitie de staatsgeheime stukken heeft teruggevorderd die in het bezit van de Telegraaf waren gekomen. De twee verslaggers hebben daaraan ook keurig voldaan (uiteraard wel effe een kopietje getrokken voor eigen gebruik).Maar met het gijzelen van twee reporters om hen zo te dwingen hun deep throat te openbaren, gaat justitie wel erg ver. Toevallig heb ik twee Revu-collega’s die hetzelfde lot beschoren was cq zal worden: Koen Voskuil en Simon Vuyk. Wanneer journalisten hun bronnen niet meer kunnen beschermen, kun je de in Nederland toch al niet zo bloeiende tak van onderzoeksjournalistiek beter maar meteen opheffen.

En toch… er is een dilemma. Wat nu als ‘journalisten’ van dubieus allooi staatsgeheime informatie krijgen toegespeeld die hen wellicht in hun strafzaken goed uitkomt – mogen ze zich dan ook beroepen op een soort verschoningsrecht? Stel, Mink Kok, die naar verluidt een miljoen uittrok om politiefunctionarissen om te kopen (het schandaal dat ten grondslag ligt aan de gijzelingsaffaire) gaat zich ineens journalist noemen. Of Samir A.

Laten we eens lezen wat ervaringsdeskundige Steve Brown erover te zeggen heeft: “Bronbescherming is ingewikkelder dan het lijkt sinds de maffia en politieinformanten-journalisten in Nederland frank en vrij zich als journalisten kunnen manifesteren. Allemaal belangenafwegingen.”

Tja, daar heeft de voormalige drugsbaron een punt.In theorie kom ik er dus niet helemaal uit. Maar dat laat onverlet dat het in het specifieke geval van de Telegraaf gaat om twee gedegen onderzoeksjournalisten wier integriteit niet ter discussie staat. Daarom steun ik de actie voor hun vrijlating. Free Mos en De Haas!