Gisteren is de Israelische ‘beveiligingsexpert’ Itzhak M. door de rechtbank in Dordrecht tot acht jaar gevangenisstraf veroordeeld. Itzhak zou de gesneefde vliegveldtycoon annex bladenmaker annex AD/HD-patient Erik de Vlieger voor een paar miljoen hebben afgeperst. Opmerkelijk: de advocaten voerden geen inhoudelijk verweer. Zij vinden de rechtbank in Dordrecht onbevoegd, onbekwaam en niet onafhankelijk. De Dordtse rechters zouden in strafpleiterskringen bekend staan als hanging judges: als je perse een veroordeling wilt, moet je bij hen zijn. Altijd prijs. De Vlieger heeft nooit willen getuigen tegen zijn ex-bodyguard.

Voor Revu analyseerde ik de zaak-Meiri en de (vermeende) afpersing van De Vlieger – die overigens op zijn beurt zelf van afpersing wordt beschuldigd – en ik moet concluderen dat er veel voor te zeggen valt dat De Vlieger een paar miljoen (het draait om de mislukte verkoop van een pand aan de Amsterdamse Spuistraat) lichter is gemaak door M.. Iedereen is het er ook wel over eens dat Itzhak ‘niet voor dominee heeft gestudeerd’, zoals mijn ‘vriend’ Louis Hagemann het altijd treffend wist te verwoorden in zijn eigen proces.

Dat het OM er veel aan gelegen was Itzhak achter de bouten te krijgen, bleek uit het feit dat er plotseling vanuit de VS informatie kwam dat Itzhak betrokken was bij een onopgeloste moord op een Amerikaan in 1988. Maar de recherche wilde niet zeggen om wie het ging. De vingerafdrukken van Itzhak zouden op de plaats delict zijn aangetroffen. En toen bleef het stil…

Voor Revu ging ik in augustus op onderzoek uit, en ontdekte om wie het ging. Na wat getrek meldde de Los Angeles Police Department (leuk om die eens in het echt te spreken): de vermoorde man heet Shimon Genish. Een skoop vond ik zelf, maar het is nooit opgepikt – tja, zo gaan die dingen soms, het leven van een onderzoeksjournalist gaat niet altijd over rozen. Ik heb nog een week of zo getracht familie van Genish in de VS op te sporen, maar dit lukte helaas niet. Althans, ze hebben mij nooit teruggebeld of gemaild.

Ook belandde ik bij mijn research op de site van een man genaamd Moshe Genish die in een kibboets in de Gazastrook leeft. Ik belde hem op. Hij vond het ontzettend leuk om wat te babbelen, terwijl de raketten om zijn oren vlogen. Aardige kerel, alleen had hij nog nooit van zijn achternaamgenoot Shimon Genish gehoord. Het bleef goeddeels een mysterie.

Wie niettemin iets wil weten over het curieuze leven van Shimon Genish hierbij – in word – het artikel dat ik in Revu schreef. Leestip: voor stemmers op de Partij voor de Dieren is het minder geschikt. In het proces is de geheimzinnige moord op Shimon Genish niet meer aan de orde gekomen, heb ik begrepen. Zo worden we wel vaker met een dode mus blijgemaakt door justitie.