Niets dat tegenwoordig zo veel emoties oproept als het dier. Te vergelijken met vroeger religie. Ja, dierenliefde is een religie. De Partij voor de Dieren met twee zetels in de Kamer en de trend zet, zo valt te vrezen, door. Misschien heef Marianne Thieme wel gelijk als ze – het is de titel van haar boek – zegt dat dit de Eeuw van het Dier is.

In de media deze week een overdosis beest: een coververhaal in HP/De Tijd ‘In de ban van het dier’ (lijkt interessant, moet ik nog lezen), een profiel van Marianne Thieme in de Volkskrant (uit de serie Volkskantportretten: Over Onze Vrienden NIets dan Gods) en een wat gepeperder portret in Revu (niet van mijn hand overigens). Heb ik iets tegen Marianne Thieme? Nee.Heb ik iets tegen de Partij voor de Dieren? Ja. Binnenkort zal ik uitleggen waarom.
Maar eerst een paar vragen aan onze dierenvrienden:

• Als mensen geen dieren mogen eten, mogen dieren dan wel dieren eten?
• Als mensen geen dieren mogen eten, en dieren mogen wel dieren eten, is er dan sprake van discriminatie?
• Als mensen geen dieren mogen doden, mogen dieren dan dieren doden?
• Als mensen geen dieren mogen doden, en dieren mogen wel dieren doden, is er dan sprake van discriminatie?
• Moet er een internationaal tribunaal voor de ‘holocaust’ op de dieren komen?
• Zo ja, moet dit worden voorgezeten door een mens of een dier?
• Als het tribunaal moet worden voorgezeten door een mens, hoe rijmt u dat dan met uw opvatting dat dieren gelijk zijn aan mensen?
• Of zijn dieren misschien toch niet gelijk aan mensen?

Nog een smakelijke voortzetting!