Even reclame maken voor de eigen zaak: deze week van mij een coververhaal in Nieuwe Revu. Met de titel: liegende rechter rechter. Het betreft hier een onthullend verhaal over rechter Hans Westenberg die volgens diverse getuigen telefonisch advocaten intimideert en het met de waarheid niet zo nauw neemt. Voor wie wel eens vraagtekens zet bij de onkreukbaarheid van onze rechterlijke macht interessante kost.

Over de impact van zo’n artikel en of het wordt opgepikt door andere media moet je je niet te veel illusies maken als auteur, zo heb ik geleerd. Bij veel media (met name dagbladen) geldt het adagium: no news if not invented here. Journalisten vinden het vaak moeilijk of genant andere media krediet te geven. Misschien dat ze denken dat de lezer daar moeite mee heeft en ogenblikkelijk zijn abonnement opzegt (quod non – de lezer interesseert het geen zier wie het heeft bedacht) of dat ze bang zijn dat hun werkgever denkt: hadden jullie dat niet zelf kunnen uitzoeken!

Soms zie je dat het idee weken of zelfs maanden later wel wordt opgepikt, uiteraard zonder de bron van inspiratie te vermelden. Nee, collegialiteit is niet de grootste deugd van journalisten. Voor de goede orde moet ik hier dan ook melden dat HP/De Tijd eerder over de affairre-Westenberg schreef, alleen wist ik dat niet toen ik eraan begon.

Revu overkomt het nogal eens dat artikelen worden (op)gepikt en veel later als eigen ‘nieuws’ worden gebracht. Zo ‘onthulde’ Nu.nl op 1 februari dat Italiaanse opsporingsinstanties zonder toestemming Nederlandse telefoonnummers tappen. Maar een verhaal met gelijke strekking had al weken eerder – het was van de hand van journalist Wim van de Pol – in Revu gestaan.

Zelf had ik een soortgelijke ervaring toen ik eind januari over een ‘geruchtmakende’ uitzending van Zembla vernam. Grote nieuws: Holland Casino doet aan het witwassen van geld van criminelen. Deja vuutje: ik schreef vorig jaar het artikel Holland Casino Witwasserette van het Rijk, samen met collega Naomi Italiaander. Na publicatie van ons verhaal wilde De Leugen Regeert dat wij ons in het programma kwamen verantwoorden. Ik had daar helemaal geen zin in, want ik vind het een kutprogramma, ben niet dol op televisie-optredens en bovendien gaf de wijze waarop een medewerker van het programma mij benaderde het gevoel dat men vooringenomen was: het verhaal in Revu deugde niet, Holland Casino was een oerrespectabel staatsbedrijf.

Ons verhaal was met vele bronnen gestaafd, notabene mede met een nieuw strafrechtelijk onderzoek van justitie in Rotterdam (Holland Casino valt formeel onder het ministerie van Justitie) naar witwaspraktijken, maar ook door 1 anonieme werknemer. Nou, daar wist het zogenaamde deskundigenpanel van De Leugen Regeert wel raad mee. Foei, zei EO-anchorman Tijs van den Brink, een anonieme bron, dan kon het verhaal niet door de beugel.  “Wij bij de TV zeggen altijd: anonieme bronnen doen we niet.” Aldus de hypocriete gristen van wie nauwelijks een week later een uitzending van Netwerk met anonieme islamitische vrouwen was te zien.

Dat er naar aanleiding van ons artikel Kamervragen waren gesteld, ach, wat stelde dat nou voor, meende Gristen Tijsje, ‘dat heb je zo vaak, zegt niks’. Ondertussen mocht de woordvoerder van Holland Casino mooi weer spelen – gesteund door een pr-filmpje – in de uitzending. Op informatie die ik van mijn kant aan de redactie had gezonden werd niet ingegaan. Dat kwam niet in de kraam te pas kennelijk. Inmiddels heeft Holland Casino Rotterdam veertien criminelen verboden nog langer te komen gokken in de overheidscasino’s.

De Leugen Regeert – zeg dat wel. Niet alleen in de rechterlijke macht.