Een collega mailde mij onlangs dat hij – tot zijn schande – nu pas mijn boek Prettig Weekend Ondanks Alles had gelezen, over de moord op Theo van Gogh. Aangezien hij Die Bolle persoonlijk had gekend, hadden enkele passages hem ‘hevig geemotioneerd’. De collega zag in het boek tevens ondersteuning voor zijn theorie dat de AIVD de hofstadgroep had gecreeerd, ‘net als Al Qaida is geschapen door de Amerikaanse inlichtingen- en veiligheidsdiensten’.

Tja, zo zie je maar dat een auteur nooit kan bevroeden wat een lezer allemaal uit zijn werk haalt. Zelf geloof ik namelijk helemaal niet in die complottheorieren, ofschoon je wel kan stellen dat het fenomeen van de radicale islamitische groeperingen justitie en de inlichtingen- en veiligheidsdiensten goed uitkomt, om zo hun macht en positie te versterken en de rechten van de burgers verder in te perken.

Naar aanleiding van de mail ging ik zelf ook maar eens Prettig Weekend Ondanks Alles, dat het volledige dossier van de gelijknamige documentaire met Katja Schuurman bevat plus vele nieuwe feiten, herlezen. Wat een goed boek! (ahem…) En iets heel anders viel mij op: hoe gemakkelijk wij in Nederland – de media incluis – heenstappen over liegende politie- en justitieambtenaren.

Op de persconferentie van de Amsterdamse driehoek (korpschef Welten, hoofdofficier De Wit en burgemeester Cohen) op de dag van de moord, 2 november 2004, stelden Welten en De Wit (geflankeerd en gesteund door Job Cohen) dat Mohammed B. behoudens ‘een betrekkelijk gering incident’ niet in de hoofdstedelijke politie en justitieregisters stond. Op een vraag van een journalist of B. bij de regionale inlichtingendienst (RID), zeg maar de vooruitgeschoven post van de AIVD bij het politiekorps Amstelland, bekend was, schudden Welten en De Wit het hoofd. Nee, dat was niet het geval.

Beide beweringen bleken al spoedig onwaar te zijn. Mohammed B. was veelvuldig met de politie in aanraking gekomen, had zelfs een gevangenisstraf ondergaan wegens het steken naar een agent. Bij elkaar ging het om minimaal vijf ‘incidenten’ en die waren beslist niet ‘gering’. Ook bleek uit de brief van Donner en Remkes aan de Tweede Kamer – 10 november 2004 – dat bij een van die voorvallen B. was opgepakt, in het bezit van emails en adressen van leden van de Hofstadgroep, en dat hij was overgedragen aan de RID van het korps Amstelland.

Vanwege de hectiek op de dag van de moord zou je nog met een beetje goede wil je voor kunnen stellen dat alle gegevens op dat moment niet beschikbaar waren voor de driehoek – hoewel ik daar mijn twijfels over heb – maar het meest verbazingwekkende was dat toen wij Leo de Wit interviewden voor de documentaire, hij tegenover Katja Schuurman glashard ontkende de (valse) mededelingen te hebben gedaan.
“Niet uit mijn mond opgetekend”, zei De Wit.

En: “Nee… nee… nee, dat is niet juist. Dat kunt u nog eens nalezen in de teksten die toen zijn uitgesproken.” Maar we hoefden het niet na te lezen, het stond allemaal op band! Verbijsterend, als je het op je in laat werken. Een hoofdofficier van justitie uit Amsterdam die glashard liegt dat hij (eerder foutieve) uitspraken had gedaan. Honderdduizenden kijkers naar de documentaire waren onze getuigen. Volgden er excuses aan de ganse natie? Een ontslag? Op zijn minst een berisping? Welnee, er gebeurde he-le-maal niets.

Conclusie: liegende politie- en justitieambtenaren zijn in dit land kennelijk al zo normaal dat niemand zich er meer druk om maakt.