Wat zijn we toch een armetierig land. Begint Wilders een discussie over de dubbele nationaliteit van de staatsen Albayrak en Aboutaleb en het adviseurschap van Arib van de Marokkaanse koning (mevrouw volgde haar geweten), gaan ze in Den Haag (politiek en pers) zeuren dat de toon zo hard is, dat de betrokkenen toch ‘grote verdiensten’ hebben, dat er aan de loyaliteit niet getwijfeld hoeft te worden. Daar gaat het dus niet om!

Ik heb het al vaak meegemaakt, op het vlak waar ik dan iets meer vanaf weet: de rechterlijke organisatie. Jarenlang heeft in de wet gestaan dat rechters een aantal functies niet mocht uitoefenen (zogenaamde incompatibiliteiten) waaronder logischerwijs het ambt van advocaat. Iedereen begrijpt waarom. Het is dan ook volkomen duidelijk dat het omgekeerde ook niet de bedoeling is: een advocaat die voor rechter speelt. Maar ondertussen schoven honderden advocaten in den lande aan als rechter-plaatsvervanger bij de gerechten en hoven.

Als je er iets van zei, van die ‘dubbele petten’, kreeg je als snel te horen dat ‘met de integriteit van de betreffende persoon niets mis is’, dat die ‘het heel goed kan scheiden’. Ja, je was dan ronduit bezig met ‘een heksenjacht’ tegen de magistratuur.

Tot mijn stomme verbazing ontdekte ik recent dat – heel sneaky – de wetgever het oude hoofdstukje in de wet op de rechterlijke organisatie dat handelde over de onverenigbaarheid van functies heeft geschrapt. De leden van de Staten Generaal die dit over hun kant hebben laten gaan, zouden eigenlijk op het matje moeten worden geroepen. Maar ja, wat wil je, in een land waar zelfs senatoren (wetgevende macht) op het pluche van de rechtbanken plaatsnemen. En waar officieren van justitie en rechters in dezelfde organisatie zitten. Ach, ze kunnen dat natuurlijk ‘heel goed scheiden’….

Met Stalin zeg ik: vertrouwen is goed, controle is beter.