Gisteren de beslist niet onaardige documentaire van Zembla over Mosko gezien. Zelfs voor een ingewijde als ik bracht het nog wat nieuws, hoewel dat met name lag op het vlak van de kwaliteit van Nederlands beroemdste strafpleiter: hoe goed is (of was…) Abraham Moszkowicz nu eigenlijk? Daar viel wel wat op af te dingen, zo bleek.

Net als elke advocaat wint-ie wel eens wat, en verliest-ie wel eens (vaker) wat. Sluw gemonteerd van die jongens van Zembla was het interview van Mieke van der Weij die vroeg in welke zaak Bram dan eigenlijk zo’n fantastisch resultaat had behaald – de maestro aarzelde zichtbaar en beriep zich toen op zijn geheimhoudingsplicht, wat natuurlijk nergens op sloeg.
Ernstiger was het dat het kantoor Moszkowicz in zijn hebberigheid een aantal zaken op het gebied van familie- en vennootschapsrecht (Baan) had aangepakt waar het geen kaas van gegeten had. Zaken die dan ook desastreus voor de cliënten waren verlopen. Een advocaat die met de rotzooi van Mosko was opgezadeld maakte op tv gehakt van zijn confrère. Om een collega zo publiekelijk af te vallen is in advocatenkringen niet chique en hoogst ongebruikelijk, kan ik u zeggen.

Tja. Het kan hard gaan met je reputatie als daar eenmaal deuken in zijn geslagen. En daar zit ook gelijk mijn bezwaar. Het is allemaal wel wat lafjes. De vaderlandse journalistiek is er als de kippen bij als iemand al onder de zoden ligt om het graf nog wat aan te stampen. Eigenzinnige uitzoekjournalistiek naar de boven-ons-gestelden maak je weinig mee.
Remember, in mei 2004 werd Endstra geliquideerd. Iedereen die een klein beetje van de materie op de hoogte was kon toen al weten in wat voor eigenaardige positie Moszkowicz zich zou gaan begeven door Holleeder te blijven vertegenwoordigen. Zeker nadat de Endstra-tapes begin 2006 verschenen. Maar het bleef adembenemend stil. Het was aan de unieke actie van een man die net zo megalomaan, bekend en ijdel is als Mosko te danken dat de laatsgenoemde van zijn voetstuk begon te tuimelen: Jort Kelder. Nadat die de aanval had geopend, werd de weg geplaveid en konden zelfs de braafste journalisten – denk aan Elsevier-misdaadverslaggever Gerlof Leistra – aan het werk om het al licht rottend corps verder af te maken. Waarbij men nu doorschiet.

Vandaag werd bekend dat Kelder het hoofdredacteurschap van Quote neerlegt. Het zat er al enige tijd aan te komen. Ik ken Jort al een behoorlijk aantal jaren. Het is natuurlijk een ongelooflijke ijdeltuit die zichzelf veel te graag hoort praten, maar lef en eerlijkheid kun je hem niet ontzeggen. Geborneerd is Jort zeker niet, en al helemaal geen ‘pseudo-journalist’. Van Quote heeft Kelder echt iets moois gemaakt: rechts en toch leesbaar, om een oude Haagse Post-slogan te parafraseren.
Het ga je goed, maestro!