Als tijdschriftjournalist ben je toch een wat aparte eend in de bijt. Zeker als je voor een blad als Nieuwe Revu werkt dat niet zozeer gericht is op duiding (zoals Elsevier) of op opinie (zoals HP/De Tijd). Voor Revu word ik geacht met nieuwe feiten te komen – da’s helemaal niet altijd makkelijk.

Gisteren dromden mijn collega’s van radio, kranten, televisie en nieuwssites samen rond (eerst) de beschoten Bunker, en daarna de Parnasusweg voor het proces van de eeuw. Het afgelopen half jaar ben ik intensief met de zaak-Holleeder bezig geweest, hetgeen deze week resulteerde in een verhaal over vastgoedmagnaat John Wijsmuller , en daarvoor over de Nieuwe Moszkowiczen en de ‘Turkse connectie van Holleeder’, een artikel dat nog terug te vinden is in de rubriek Misdaad op mijn site.

Maar uitgerekend op de dag dat het proces begon, moest ik verstek laten gaan. Ik denk dat ik weinig had kunnen toevoegen aan de tsunami van Holleeders die gisteren over het publiek werd uitgestort. Hoogstens was het aardig geweest voor de sfeer en voor de memoires: ja, opa was erbij die dag dat de rechtbank met een raket werd beschoten. Maar ach, wie was er niet bij?

Nee, ik ben alweer bezig met een nieuwe zaak. Volgende week vindt namelijk het proces tegen Paul H. en andere verdachten plaats in de zaak van het lekken van AIVD-stukken. Een zaak waar de staatsveiligheid in het geding is gekomen. Ik zou bijna zeggen: het proces van de eeuw!