Vandaag was ik voornemens eens een stukkie te schrijven over de laffe opstelling van de lijstduwers van de Partij voor de Dieren, zoals Paul Cliteur, Rudy Kousbroek, Kees van Kooten en Jan Wolkers. Heren die ooit haantje de voorste waren om kritiek te leveren op het christelijk geloof en het vooruitgangsdenken hoog in het vaandel zeiden te hebben. Atheisten in hart en nieren. Mannen die onvoorwaardelijk geloven in de ratio! Mannen van stavast!

Maar waarom bleven deze mannen dan toch zo stil nadat ik reeds maanden geleden onthulde dat Marianne Thieme (evenals Niko ‘BV Dierenleed’ Koffeman) lid is van het enge homovijandelijke christelijke kerkgenootschapje der zevendedagsadventisten? Omdat ze mijn columns niet lezen, zult u zeggen. Maar die vlieger gaat in dit geval niet op, want een collega van Revu maakte begin dit jaar een coverstory over Thieme en benaderde alle lijstduwers met de vraag wat ze toch vonden van de wonderbaarlijke bekering van hun Grote Roergangster. “Geen commentaar’, was het commentaar. Of: “De religieuze opvattingen van onze lijsttrekker doen niet terzake.” Moest dan alles maar met de mantel der liefde worden toegedekt, in de naam van de woelrat, de spitsmuis en de wipkip? Zelfs homovijandelijkheid?

Op de site van de Zevendedagskerk staat het toch zo voortreffelijk geformuleerd: Sexual practices which are contrary to God’s expressed will are adultery and premarital sex, as well as obsessive sexual behavior. Sexual abuse of spouses, sexual abuse of children, incest, homosexual practices (gay and lesbian), and bestiality are among the obvious perversions of God’s original plan.

Homo’s die op een lijn worden gezet met incestplegers en kinderverkrachters – kennelijk is dat voor de altijd zo pal voor de minderheden staande Kees van Kooten geen probleem. Nee, dan kon je meer bewondering hebben voor schrijver Maarten ‘t Hart, de enige die toen wel wat wilde zeggen. Maarten (soms Maartje) ‘t Hart heb ik sowieso hoog zitten, omdat hij zich in tegenstelling tot bovenstaande figuren nooit iets gelegen heeft laten liggen aan de politiek-correcte waan van de dag.
Enfin, ik wilde dus eens lekker uithalen naar die progressieve lijstduwers en… hatsikidee… vandaag blijkt ook Rudy Kousbroek zich aan te sluiten bij de kritiek op Thieme. Als er één circusaap over de dam is, volgen er meer, zullen we maar zeggen.

Rudy Kousbroek heeft ook al niets op met de religieuze flauwekul van Thieme en Koffeman. Volgens Kousbroek zijn de benauwende religieuze opvattingen van de fractieleidster er ook de oorzaak dat zij zo’n overdreven kritiek uitoefent op dierproeven, in plaats van zich te concentreren op de uitwassen van de bioindustrie. Daar heeft hij vermoedelijk een punt. Het is in elk geval typerend voor zevendedagsadventisten: een absurd doorgevoerd geloof in de zegeningen der natuur en een afkeer van wetenschappelijke vooruitgang die de mens in elk geval naar mijn mening – en ik vermoed honderden miljoenen andere aardbewoners – tot heil strekt.

Hoe schitterend de combinatie van vegetarisme, ‘terug naar de natuur’, pseudo-wetenschap en religie uit de klauwen kan lopen, bewijst het verhaal van John Harvey Kellogg – inderdaad, de man van de cornflakes. En… een zevendedagsadventist van het eerste uur!

Dr. Kellogg (1852-1943) was niet alleen de man van de zemelen, sojaboontjes en cornflakes, hij meende dat 70 procent van alle ziekten te wijten was aan een “zondig” dieet met dierlijke vetten, zout, toevoegingen, snoep, koffie, thee en alcohol. Dr. Kellogg wilde bijdragen aan de ontwikkeling van “een hogere, meer pure en nobele mensheid”. Op grond van zijn geloofsovertuiging begon Kellogg eind negentiende eeuw een gezondheidsfarm. Met funeste gevolgen voor de patienten die in die jaren ook al zo graag terug naar de natuur wilden – het is in die zin allemaal niets nieuws onder de zon. De ouwe zemelaar had vooral een hangup met de zondige aspecten van seksualiteit, zoals het een ware zevendedagsadventist betaamt.

‘De idealistische dokter had slapeloze nachten wanneer hij piekerde over een therapie voor masturbatie’, schijft wetenschapsjournalist Peter Bugel. ‘Uiteindelijk schreef hij het etsende carbolzuur voor ter applicatie op de clitoris, zodat “abnormale opwinding” verhinderd zou kunnen worden. Voor jongetjes adviseerde hij het vastbinden van de handen en het plaatsen van kooien op de edele delen. Het meest effectief achtte hij besnijdenis zonder verdoving, omdat de penis op zo’n wijze geassocieerd werd met bestraffing.’

Geinspireerd door de krankzinnige praktijken van dr. Kellogg schreef T.C. Boyle de roman The road to Welville. Daarop is weer een hilarische film gebaseerd met Anthony Hopkins in de rol van dr. Kellogg. Ik zou zeggen: een aanradertje voor alle stemmers op Marianne Thieme. Wat betreft de besnijdenissen en clitorale behandelingen moet ik wel een waarschuwing afgeven: do not try this at home, dierenvrienden!
Nog een smakelijke voortzetting.