Het aantal obesitas-patiënten (vroeger vetkleppen geheten) neemt onrustbarende vormen aan. Tenminste, dat beweren allerlei (semi-)overheidsorganen. Ik geloof er helemaal niets van.

Als ik op straat loop, zie ik eigenlijk zelden of nooit hele dikke mensen. Tenminste, zeker niet meer dan vroeger, vermoedelijk zelfs minder. Durven die soms allemaal niet de straat op vanwege schaamte voor hun afgrijselijke overgewicht? Zijn ze zo kolossaal gegroeid dat ze niet meer door hun eigen voordeur passen? Of valt het allemaal wel mee? Maar waarom zouden we dan voortdurend die onthutsende berichten horen?

Ik heb de volgende stelling: de cijfers over het overgewicht zijn vals en dienen louter de belangen van de overheid.
De overheid in Nederland bakt er op de terreinen waarover het werkelijk iets te zeggen heeft weinig van: veiligheid, onderwijs, Openbaar Vervoer, bestrijden van files, schoonhouden van straten. Ondertussen groeit het overheidsapparaat jaar in jaar uit. De gewone burger (ofwel belastingbetaler) ziet dit steeds meer in. Vandaar dat de politiek nauwelijks nog serieus wordt genomen.

Er moeten dus nieuwe werkvelden worden gecreëeerd door de politici. Daartoe is het zaaien van angst de eerste stap. Angst voor milieurampen, angst voor rokers (over de leugens die de Gezondheidsraad verspreidt over de gevaren van meeroken schreef Henry Sturman in HP/De Tijd ooit een belangwekkend artikel), angst voor snoepen, angst voor drinken, angst voor tienersex, enzovoorts. Vervolgens kan de overheid de banggemaakte burger ‘oplossingen’ bieden. Gevolg: nog meer regels, nog meer ambtenaren, nog meer belastingen, nog minder vrijheid, nog minder plezier in het leven.
Eigenlijk is het een wonder waarom belastingbetalers niet massaal in opstand komen tegen deze scam.