Gisteren een (overigens wat flauwe) documentaire gezien over Abba bij de publieken. Maar goed, de liedjes en de clips maakten weer veel goed. Ik heb het al eens eerder beweerd: er waren maar twee popgroepen die genetisch niet in staat waren een slechte song te maken, en dat waren Abba en The Beatles.

Misschien komt het oeuvre van Burt Bacharach daar ook bij in de buurt. Buiten deze drie is eigenlijk alles in zekere zin tweede garnituur.

Gelukkig heeft Abba zich nooit met politiek ingelaten. Hoogstens hebben ze geloof ik eens iets voor een Unicef-gala gedaan. Dit in tegenstelling tot de meeste artiesten. Die voelen zich geroepen om iets voor de walvis te betekenen, voor de Palestijnen of voor het klimaat. Demonstreren tegen ‘rechtse’ boemannen als – vroeger – Ronald Reagan of George Bush doet het ook altijd goed. Bruce Springsteen die aan een anti-Bush-demonstratie meedoet. Mijn Bruce Springsteen!
In de documentaire kwam ook nog Bono, de zelfbenoemde messias van U2, aan het woord. “Toen de punkrock opkwam, moest Abba natuurlijk worden afgemaakt”, vertelde hij. “En ik was de eerste die de bijl zou hebben geplant. Wat had ik een ongelijk!”

Ik vergelijk Abba een beetje met het kapitalisme. Het zit volstrekt logisch in elkaar, is bedrieglijk eenvoudig en brengt honderden miljoenen ‘gewone’ mensen geluk. Alleen een kleine invloedrijke elite wil het niet begrijpen.
Misschien moet Bono ook maar eens op dit punt zijn ongelijk gaan toegeven.