Ik begin – een beetje aan de late kant, toegegeven – toch redelijk gefascineerd te raken door het fenomeen Bokito. Gisteren was de dochter van het slachtoffer bij Knevel & Van den Brink – een programma dat de keren dat ik het zag overigens oneindig veel interessanter, levendiger en actueler was dan Pauw & Witteman. De presentatoren vroegen haar of ze wel eens iets van de opmerkelijke belangstelling van haar moeder voor de gorilla had gemerkt. “Jazeker”, zei de dochter, nog net niet stralend. “Maar ja, hij is natuurlijk ook enorm gespierd.”Het werd mij toen pas duidelijk: het slachtoffer was verliefd op deze mensaap, of misschien moet je zeggen beregeil. Dat wordt ook bevestigd door het filmpje op You Tube waarin het monster zijn vervaarlijke tanden – omwoekerd met wapperend vuurrood tandvlees – toont en de aanbidster als een dwaze bakvis prevelt: “Lief hè.”

Kortom, we spreken hier van een zwaar gestoorde vrouw die veel te veel walt disney heeft gekeken en vermoedelijk ernstig seksueel tekort komt. Toch doet dat niets af aan het feit dat de vrouw (en niet Bokito) het slachtoffer is en dat Diergaarde Blijdorp volkomen terecht een enorme claim tegemoet kan zien.

Eigenlijk is het vreemd dat het monster alweer is tentoongesteld. Als Bokito een mens was geweest, en geen dier, had hij nu al lang en breed op water en brood in totale afzondering gezeten. Een ernstige vorm van discriminatie. Kom dus maar op met die Kamervragen Femke!