Sinds ik zo’n beetje full time misdaadverslaggever ben, word ik nogal eens geinterviewd over mijn werk. Zeker wel een paar keer per maand. Meer dan toen ik mij nog bezighield met – ik noem maar een dwarsstraat – GroenLinks of Pim Fortuyn. Crime is nu eenmaal hot.

Vaak gaat het om studenten journalistiek die een werkstuk of scriptie schrijven. Ik verleen in principe altijd medewerking omdat ik me kan voorstellen hoe lullig het is als je als jonge beginnende journalist op een muur van ‘geen commentaar’ stuit. Van sommige studenten hoor je overigens nooit meer wat. De meeste zijn natuurlijk wel keurig.

Bij toeval stuitte ik gisteren tijdens een rondje googelen op een scriptie van Dennis Mikhout die mij – ik was het eerlijk gezegd glad vergeten – ook een tijd geleden had geinterviewd. ´Hoe ethisch is de Nederlandse misdaadjournalistiek´, luidt de ambitieuze titel van zijn werkstuk. Hier en daar is het wat slordig geschreven, maar verder best aardig. Het onderwerp boeit kennelijk, want het thema komt in elk gesprek dat ik voer uitgebreid aan de orde. Hoe zuiver op de graad zijn die misdaadjournalisten nu eigenlijk? Spelen ze niet onder een hoedje met zware jongens? Of met justitie?

In de scriptie staat een aantal interviews met vakbroeders zoals Marian Husken (Vrij Nederland) en H.J. Korterink (Aktueel o.a.) en passeren namen als Peter R. de Vries en Bas van Hout de revu. Dennis’ conclusie is trouwens niet mals: de misdaadjournalistiek is naar zijn mening niet zo ethisch. In zijn algemeenheid ben ik het daar niet mee eens, maar oordeelt u zelf.