Een voormalig hoofdofficier van justitie en een Haagse topambtenaar zouden zich schuldig hebben gemaakt aan sex met minderjarige jongens. De overheid – AIVD en Rijksrecherche – zouden daarvan al heel lang op de hoogte zijn. Maar de zaak werd in de doofpot gestopt.

Aldus vandaag De Telegraaf. Met de topambtenaar wordt uiteraard secretaris-generaal op het ministerie van Justitie, Joris D., bedoeld. Is het nog toeval dat zo vaak mensen in justitie-kringen (ik reken er ook rechters bij) in verband worden gebracht met pedofilie? Of hebben we te maken met een circuit?

Een aantal jaren geleden werd ik door een man gebeld die al heel lang in de clinch ligt met Justitie – met name met de bureaus jeugdzorg. Hij belde mij op omdat ik een kritisch artikel over de rechterlijke macht had geschreven in HP/De Tijd (lees: ‘Boven de Wet‘) en ook natuurlijk vanwege mijn bemoeienissen met de Deventer moordzaak en ander dubieuze rechterlijke beslissingen.

“U moet natuurlijk weten dat justitie een levendig pedofielennetwerk kent”, zei de man, niet eens op samenzweerderige toon. “Dat zijn mensen die elkaar altijd de hand boven het hoofd houden.”
Ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest – een paranoide gek? In mijn line of business maak je dat nogal eens mee. De man maakte echter een intelligente, redelijke indruk. De afgelopen jaren ben ik er toch eens op gaan letten. Een vermoedelijk onvolledige opsomming:

• Een rechter en hoogleraar in Maastricht bij wie kinderporno was aangetroffen.
• De topman op justitie, Joris D., die zijn puddingbuks leegschoot op Marokkaanse jongetjes in het Anne Frank-plantsoen.
• Officier van Justitie Joost Tonino en een pc vol kindvriendelijk materiaal.
• Oud-minister van Justitie Job de Ruiter die volgens journalist Alexander Nijeboer (‘Een man tegen de staat’) gechanteerd werd wegens zijn voorkeur voor minderjarige jongens.
• Mr. Frits Salomon, advocaat, plaatsvervangend rechter (Dordrecht, Amsterdam) en vertrouweling van prins Claus. De buren van mr. Frits ondervonden zoveel overlast van de Marokkaanse schandknaapjes die bij de eerbiedwaardige rechtsgeleerde in middernachtelijke uren aan huis werden ontboden, dat ze een rechtszaak begonnen.

Ik wil niet al te hetzerig doen over mensen met een afwijkende seksuele voorkeur. Vermoedelijk gaat het ook eerder om pederasten dan pedofielen. Maar fraai is het natuurlijk niet. Al was het maar omdat het verboden is. Het grote gevaar schuilt ‘m echter niet zozeer in een pervertering van het ambtenarenapparaat als wel in de mogelijkheid dat criminelen voordeel kunnen trekken uit hun kennis over de seksuele strapatsen van hoogwaardigheidsbekleders. Want als, zoals De Telegraaf schrijft, de pedoschandalen bij politie en AIVD wijd en zijd bekend waren, dan kun je er donder op zeggen dat lieden als Mink K. er ook van weten. Hier gaan we de komende maanden en jaren dan ook nog veel meer van horen.