Begrijpt iemand nog iets van de berichtgeving in de zaak-Marianne Vaatstra, het meisje uit het Friese Zwaag-Westeinde dat in 1999 werd verkracht en vermoord? De Telegraaf publiceerde zondag uit een anonieme brief waarin staat dat een levensgevaarlijke asielzoeker kort na het misdrijf in het geheim vanuit een nabijgelegen asielzoekerscentrum is overgeplaatst en vervolgens is uitgezet. Dit zou mogelijk de dader zijn.

Al heel lang doen (bij de bevolking) verhalen de ronde dat de moordenaar in kringen van asielzoekers gezocht moet worden. Kwalijke racisten? Of heeft de politie zich onder politieke druk op een zijspoor laten zetten? In elk geval is de zaak nooit opgelost, terwijl er wel een goed daderspoor was: sperma op het lichaam van het meisje. Maar ondanks dat honderden mensen in het land gevraagd is DNA-materiaal af te staan, kwam het nimmer tot een match.

Binnenkort verschijnt er een boek van Bert Bakker, de voormalige woordvoerder van Hilbrand ‘Jumpy’ Nawijn. Op de site Witheet schrijft hij: “Mijn conclusie is dat de brief die in De Telegraaf wordt vermeld een voorbeeld is van een tip waarvan er tientallen soortgelijke zijn binnengekomen. Ook gaat mijn boek in op de conclusie van de briefschrijver in De Telegraaf dat de dader niet gepakt mocht worden omdat het een asielzoeker zou zijn.” Volgens Bakker berust dit op een misverstand.

En dan is er nog Peter R. de Vries. Hij was aanvankelijk een van de eersten die erop wees dat de politie bewust mogelijke sporen naar het asielzoekerscentrum niet had gevolgd. Er zouden wel degelijk aanwijzingen zijn dat de moordenaar daar gezocht moest worden.

Inmiddels lijkt De Vries om. In een recente uitzending voerde hij nieuw ‘baanbrekend’ onderzoek van DNA-onderzoeker De Knijff op. Uit dit zogenaamd ´Y-chromosomaal DNA-onderzoek´ zou blijken dat de moordenaar van Vaastra een westeuropese, blanke man is. Dus geen asielzoeker. Een ding is zeker: als De Knijffs onderzoek deugt, moet het verhaal van de anonieme briefschrijver naar het rijk der fabelen worden verwezen. Maar vice versa geldt natuurlijk hetzelfde: wannneer de anonieme briefschrijver gelijk heeft, kan het jarenlange, baanbrekende onderzoek van de wetenschapper linea recta in de vullisbak. En is het rechercheteam opnieuw terug bij af.

Tja. Dat er bij het politieonderzoek in deze zaak fouten zijn gemaakt, staat wel vast. Ik blijf erbij dat politie en justitie zich aanvankelijk te veel door politiek-correcte sentimenten hebben laten leiden. Daarover schreef ik in mei 2003 het verhaal Politiek-Correct Politiewerk in HP/De Tijd.

Enige dagen na publicatie van het artikel werd ik gebeld door de moeder van Marianne Vaatstra. Zij liet weten het met de portee van mijn verhaal eens te zijn, maar vond het niet leuk dat ik had geschreven dat de als ´levenslustig´ omschreven Marianne wellicht ´losbandig´ was geweest. Ik doe er bij deze nog maar even kond van