`Het is niet klotensplijtend´, sprak chef Guuz Hoogaerts, ´maar wel goed hoor´. Ik knikte dat ik het daarmee eens was. Hemelschokkend was het verhaal niet, maar toch ben ik blij dat ‘we’ het hebben. Wat? Een interview met Raymond de Roon in Nieuwe Revu deze week. Wie? De Roon is tweede of derde man in de fractie van de Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders.

Opvallend: De Roon was jarenlang in dienst van het Openbaar Ministerie, uiteindelijk zelfs in de topfunctie van advocaat-generaal bij het gerechtshof Amsterdam. Nu ken ik de cultuur bij Justitie een beetje. Allemaal brave borsten, beetje politiek-correct, beetje links van het midden. De overstap van De Roon naar Geert ‘de demon’ Wilders mag dan ook opmerkelijk heten.

Volgens mij is er nog niet eerder een uitgebreid vraaggesprek geweest met een PVV-Kamerlid, anders dan met De Blonde God zelf. Wilders houdt de teugels kort, zo liet De Roon doorschemeren in het gesprek. “Eerst moeten we de dossiers beheersen, zei Geert”. De ervaringen met de LPF liggen nog vers in het geheugen.

Had De Roon verder nog iets opmerkelijks te melden? Jawel, hij is tegen de doodstraf, tegen TV in de gevangenis, voor drie op een cel, en hij vindt dat de politieleiding en de burgemeesters in dit land veel te laf zijn.
Voor de rest verwijs ik u graag naar de betere kiosk.