Afgelopen vrijdag was ik in hotel Wientjes in Zwolle voor een lezing van Wicher Wedzinga, alias De Rammende Rechter. Wedzinga werd ontslagen bij het gerechtshof Leeuwarden nadat hij zijn Oekraiense vriendin in elkaar had gebeukt. Nu runt hij een juridisch adviesbureautje.

Het was een interessante dag, waar ik in de komende Revu een miniverslag van heb gemaakt, maar in de toekomst uitgebreider op terug zal komen. Het zal niet vaak voorkomen dat een (voormalig) magistraat zo uit de school klapt als Wedzinga deed. Volgens Wedzinga functioneert ons strafrechtsstelsel voor geen meter, met name omdat het OM te veel macht naar zich toe heeft getrokken.

Interessant was ook dat Wedzinga vertelde dat het Europese Hof voor de Rechten voor de Mens (EVRM) in Straatsburg met enige regelmaat Nederland terugfluit, en hij voorspelde dat dit in de toekomst alleen maar zal toenemen. Met name omdat in dat hof steeds meer Polen, Tsjechen en andere rechters uit voormalige Oostbloklanden zijn vertegenwoordigd. Die zijn een stuk scherper op gesjoemel bij politie en justitie dan wij gewend zijn. Of zoals Wedzinga het zei: “Ze vertrouwen de politie gewoon niet.”

Ik moest toen onmiddellijk denken aan zakenman Robert Hörchner die is uitgeleverd aan Polen omdat hij ervan wordt verdacht een loods te hebben verhuurd voor de kweek van hennep. Eerder werd hij in Nederland van iets soortgelijks beschuldigd, maar vrijgesproken. Het zal ongetwijfeld zo zijn dat Hörchner groot onrecht is aangedaan – ik heb het dossier niet bestudeerd – maar één ding beviel me niet zo aan de uitzending die Netwerk er op 13 juli aan wijdde: er werd voortdurend de suggestie gewekt dat in Polen een stelletje corrupte onbenullen de paleizen van justitie bevolkt, en dat het in Nederland allemaal een stuk beter is geregeld. Als we de Rammende Rechter mogen geloven, zou het wel eens precies omgekeerd kunnen zijn.