Dat de veroordeling van bejaardenverpleegster Ina Post een rechterlijke dwaling is, daarover zijn de meeste geleerden het inmiddels wel eens. Post werd in 1987 in hoger beroep tot zes jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens doodslag op de bejaarde weduwe Kolstee in Leidschendam. Zij zat haar straf uit, maar volhardt in haar onschuld. De zaak is inmiddels in behandeling bij de commissie Posthumus II.

Technisch bewijs werd niet gevonden. De extreem onzekere Post werd veroordeeld op grond van haar bekentenissen, maar die bleken vals. Het onderzoek was duidelijk een bepaalde richting op gestuurd. De klokkenluiders in de Schiedammer Parkmoord, psycholoog Harrie Timmerman en rechercheur Dick Gosewehr, hebben zich in de zaak vastgebeten en komen in september met een boek bij uitgeverij Rozenberg Publishers. Onthullend: politie en justitie moeten haast wel hebben geweten dat Post onschuldig was en – nog krasser – ze hebben een mogelijke andere moordzaak onder het tafelkleed geveegd.

Twee jaar voor de moord op Kolstee werd namelijk het lichaam van een andere bejaarde in hetzelfde verzorgingshuis in Leidschendam gevonden die onder verdachte omstandigheden was overleden: mevrouw Veira. De zaak vertoonde frappante overeenkomsten met die van Kolstee: er waren geen sporen van braak en er werden later gestolen cheques geind. De dader moest iemand zijn geweest die de woning van het slachtoffer goed kende – mogelijk een bejaardenverzorgster. Een schrijfproef wees uit dat het handschrift op de bij Veira gestolen cheques ‘met een zeer hoge graad van waarschijnlijkheid’ hetzelfde was als het handschrift op de bij Kolstee gestolen cheques. Het ging dus om dezelfde dader.

Alleen kon dat onmogelijk Ina Post zijn geweest. Zij had nooit gewerkt bij Veira. Maar de uiterste consequentie van dat gegeven – Post kon dan ook niet de cheques bij mevrouw Kolstee hebben verzilverd – zagen de speurneuzen liever niet onder ogen. En dus besloot men de moord op mevrouw Veira maar te laten voor wat die was. Barbertje moest nu eenmaal hangen.