D66 waarschuwt Amerika voor de laatste keer: stoppen met die afgrijselijke mensonterende afluisterwet! “Met de groeten van Sophietje in ‘t Veld, Tweede Kamerlid in Ze Nezerlands.” Ach, D66′ers, ze zien zo graag de splinter in het oog van de ander, en missen de balk in het eigen

In de periode dat ik nog politiek verslaggever was bij HP/De Tijd heb ik aardig wat politici meegemaakt, maar zelden heb ik zulke hypocriete, huichelende en liegende figuren gezien als bij D66. Wanneer je een politicus zou moeten beoordelen op zijn persoonlijke integriteit (zeg maar zoals dat gaat in die verfoeide VS en andere onbeschaafde landen) dan scoort de D66′er vermoedelijk wel het laagst, hoewel we de PvdA’er natuurlijk nooit helemaal mogen uitvlakken op dit terrein.
Ooit interviewde ik Thom de Graaf bij welks gelegenheid hij de ene na de andere sigaret op stak. Volkomen in paniek liet hij zijn woordvoerder bellen of dat uit het artikel kon. Slecht voor zijn imago en zo. We hebben het nog gedaan ook, want ja, zo gaat dat in de Haagse verslaggeving.

Integere Thom, die zo hartstochtelijk burgemeestersverkiezingen bepleitte, maar eenmaal uitgerangeerd de eerste de beste gelegenheid te baat nam om zich door Beatrix te laten nemen, uh benoemen. Wat had hij ons al die jaren mooi voor het lapje gehouden. Typisch Thom.

Thom de Graaf. De man die minister Dijkstal in de Commissie-Stiekem adviseerde om Pim Fortuyn niet te beveiligen, want die zou daar wel eens electoraal garen bij kunnen spinnen. De man dus die eerst het klimaat schiep om een politieke tegenstander uit te weg te laten ruimen (Anne Frank, boehoehoe) en daarna er hoogstpersoonlijk voor zorgde dat die tegenstander onbeschermd rondliep. Knap werk was dat weer van onze Thommie.

Thom de Graaf. Ik zat eens in de trein tegenover twee jonge D66′ers, die net van een congres afkwamen. “Wat is die Thom een leuke vent, he”, zei de een. “Ja, heel aardig. Maar wist jij dat het zo´n notoire vreemdganger was? Ik dacht dat het een echte familyman was.” Zo hoor je nog eens wat!

Lousewies van der Laan aka Woeste Lies, ook zo’n type. Ik volgde haar een tijdje in het Europese Parlement. Wat kon die schelden op Frits Bolkestein zeg. Tot ze het concept-verhaal las. Allemaal niet gezegd natuurlijk. En toen maar snel damage controlen. O ja, Lousepoes liet bij die gelegenheid ook weten dat zij nooit en te nimmer in de Tweede Kamer zou willen zitten. Hand op haar hart. Niets voor haar. Ze moest er werkelijk niet aan dénken! Enkele jaren later mochten wij haar reeds in Den Haag verwelkomen.

Hebben we het al over Laurens Jan Brinkhorst gehad? Beter bekend op het Binnenhof als ‘Puntje’, een bijnaam waarvan de diepere betekenis verscholen schijnt te liggen in de warme schoot van Hare Majesteit. Laurens Jan, de man die de grondbeginselen van zijn partij als geen ander voorstaat, een Prinzipienreiter van het eerste uur. Democratie en volksraadplegingen! Dat is Laurens Jan ten voeten uit! Maar die enige keer dat de Nederlanders in een referendum iets mochten zeggen, ging hij jokken dat dan het licht zou uitgaan. Wat een klasbak.

Nog even dan. Omdat het zo leuk is. Kent u Bert Bakker nog, de niet onsympathieke ADHD-patient, die – nadat hij uit de Kamer was gewipt – een messcherpe aanval op Rita Verdonk inzette? Jaja, ook Bert zat in het naoorlogs verzet. Jammer toch dat hij vergeten was dat hij een tijdje ervoor nog zo de loftrompet over Rita had gestoken. Die Bert. Iemand die zo veel leugens op een dag verkondigt dat hij ze niet eens meer zelf kan onthouden!

Boris van der Ham. De jongste loot aan het D66-twijgje. Ik zie hem nog bij het stemhok staan. Op wie hij ging stemmen? Op fractieleider Thom de Graaf natuurlijk! En die zich wat later in een TV-interview versprak dat hij in werkelijkheid natuurlijk gewoon op zichzelf had gestemd. Het liegen kunnen ze bij D66 werkelijk niet vroeg genoeg onder de knie krijgen.
Moeten we Boris Dittrich nog bespreken?

Laat ook maar. Vaarwel D66, het waren veertig jaar van puur plezier!