Wanneer je als onderzoeksjournalist op gevoelige terreinen actieft bent, zoals corruptie bij de overheid, chantage van hoge ambtenaren, de moord op bekende Nederlanders, het werk van inlichtingen- en veiligheidsdiensten, de soms niet al te professionele aanpak van bromsnorren en beffen, tja, dan loopt je mailbox snel vol. Dat is prima, ik verwelkom elk bericht, en iedereen die mij benadert krijgt antwoord.

De zaken die het meest de gemoederen bezighouden zijn – in mijn geval – nog altijd de moord op Theo van Gogh, de moord op Pim Fortuyn, De Deventer Moordzaak, alles rond mogelijke belangenverstrengeling in de rechterlijke macht, al dan niet vermeende justitiële dwalingen, en sinds kort ook… de affaire Joris D.

Soms bevatten de mails wonderlijke boodschappen die aan de geest van, laat ik het aardig zeggen, creatieve breinen zijn ontsproten, vaak zijn het roundups van berichten of roddels die elders in de media of op internet zijn verschenen (en die ik dan meestal al lang heb gelezen), heel af en toe is het keihard materiaal (helaas weten taxichauffeurs die computers op straat aantreffen mij nog niet zo snel te vinden als collega Peter R. de Vries) en zo nu en dan betreft het informatie uit betrouwbare bron, die als basis kan dienen voor nader onderzoek, de puzzel weer wat completer kan maken, een verhaal kan ondersteunen.

Deze week kreeg ik een mail in die laatste categorie. Het betrof een oud-ambtenaar van justitie, aan de inhoud en schrijfstijl te zien niet de eerste de beste. Nu kan ik niet alle informatie zo maar op mijn log knallen, ik heb – hopelijk – een zekere reputatie. Toch een paar tipjes van de hidjaab opgelicht. Naast veel meer schreef de ambtenaar over Joris D.’s “wilde seksuele escapades op het Justitiedepartement”. “Overal waar Joris werkte doken binnen de korste tijd knappe jongemannen in zijn omgeving op, die als ‘persoonlijk secretaris’ of zo voor hem werkten – of meer…”

Welnu, dit kan ik wel melden, vind ik, aangezien mij dit reeds door een andere justitie-bron was verteld en het opvallende aannamebeleid – zoals de ambtenaar ook schrijft – “niet strafbaar is, ze waren tenslotte meerderjarig, mogen we aannemen, maar wel laakbaar.”

Daarnaast deed mijn bron een interessanter en relevanter verhaal uit de doeken. Zoals bekend werkte Joris D. voor hij bij Justitie aantrad, op het departement van Defensie. “In 1982 zou hij hebben moeten vertrekken bij het ministerie van Defensie, na een uiterst dubieuze rol vervuld te hebben in Suriname als ‘wegbereider’ voor de coup van Desi Bouterse. Ook zou vriend Joris geprobeerd hebben een militair die betrokken was bij deze coup uit de wind te houden, omdat hij een sexuele relatie met hem had”, mailde mijn bron.

Dat kwam me bekend voor. In april 2007 schreef Kleintje Muurkrant (in de serie Cold Turkey) er al het volgende over: “Volgens onze CRI-bron zou de aanleiding tot het naar buiten dragen van Joris bij Defensie van sexuele aard zijn geweest. Joris zou namelijk een bloeiende relatie hebben onderhouden met een jonge Surinaamse militair uit het Bouta-team, dat in 1982 verantwoordelijk was voor de September-moorden. Polletiek en sex, de twee componenten van de Demmink-story, die we vorige week ook terugvonden in de aanklacht van Huseyin Baybasin. Om chantage maar even niet te noemen.”

Toch zou de smoking gun in de Joris-affaire wel eens heel ergens anders kunnen liggen. Dat vergt echter meer onderzoek. Wordt dus vervolgd, of om met Kleintje Muurkrant te spreken: stay tuned!