Uniek. Wicher Wedzinga, alias De Rammende Rechter, doet in Revu een boekje open over hoe het werkelijk toegaat bij de rechterlijke macht. Wedzinga was vijf jaar raadsheer (“een autistisch vak”) bij het Hof Leeuwarden, voordat hij ontslagen werd wegens mishandeling van zijn vriendin.

“De rechterlijke macht en het OM zitten te veel op elkaars lip”, vertelt Wedzinga. “Een advocaat-generaal kwam rustig tussentijds in de raadkamer een kopje koffie drinken. (…) Je zag elkaar voortdurend. Veel officieren en rechters kennen elkaar nog van de opleiding – het is dezelfde kaste. Ik heb rare kwalijke dingen meegemaakt in die contacten tusen OM en rechterlijke macht. Een rechter die een officier van justitie voor de zitting waarschuwde: ga maar snel even die tenlastelegging veranderen, anders ga je straks de mist in.”

De innige verstrengeling tussen OM en rechterlijke macht nam bij het hof Leeuwarden wel heel letterlijke vormen aan. “Er was een advocaat-generaal die naaide het hele hof bij elkaar, die lag voortdurend te rollebollen met vrouwelijke rechters.”
Vanwege de werkdruk worden zaken vaak afgeraffeld, onthult Wedzinga. “In alle eerlijkheid kwam het er vooral op neer: hebben wij het gevoel dat de verdachte het strafbare feit heeft gepleegd. Meestal waren we het daar wel in een paar minuten over eens. Sommige rechters leden aan beroepsdeformatie. Zo liet een raadsheer zich een keer ontvallen: ik heb een bloedhekel aan vrijspraken.”

“De meeste rechters hebben geen flauw benul van technische zaken als DNA of telecommunicatie of van TBS. Je kunt ook eenvoudigweg niet alles weten – je bent opgeleid als jurist. Nou, dan krijg je zo’n DNA-rapport van zestig pagina’s voor je neus. Ach, dat blader je door tot je bij de conclusie bent, en die neem je dan maar over, want je hebt er de ballen verstand van.” Ook de advocaten worden door Wedzinga niet gespaard. “Die waren van een bedroevend niveau. We grapten wel eens: het is weer vrijspraak ondanks de advocaat.”