Onlangs werd de leider van een beruchte Duits/Turkse pooierbende uitgeleverd aan Nederland. Justitie verdenkt de groep, die opereerde op ‘toplokaties’ als de Amsterdamse Wallen, het Utrechtse Zandpad en de Alkmaarse rosse buurt, van vrouwenhandel. De pooiers, die strak waren georganiseerd, regeerden er met ijzeren vuist. De hoeren werden als lijfeigenen behandeld. Zo werden de namen van de souteneurs op de lichamen van de meisjes getatoeëerd.

Het nieuws van de uitlevering kwam mij, in alle eerlijkheid, niet slecht uit. Komende week heb ik namelijk in Revu een verhaal over twee Utrechtse broers – ook geen lieve jongens – die vrijdag in hoger beroep terechtstaan wegens mishandeling en poging tot doodslag. Locatie: een restaurant op de Amsterdamsestraatweg in Utrecht. De slachtoffers: een paar bodybuilderachtige types van genoemde Turks/Duitse pooierbende.

Volgens de advocaat van de twee verdachten (van wie er eentje in eerste aanleg werd vrijgeproken van de poging tot doodslag, de ander werd veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf) was sprake geweest van noodweer of noodweerexces. Een vriend van de twee broers die bij het gevecht ook zijn mannetje stond, formuleerde het tegenover mij nog wat kernachtiger: “Deze pooiers hebben een gewelddadige reputatie. Toevallig zijn ze die avond de verkeerden tegengekomen. Hadden wij ons dan zomaar moeten laten afslachten?”