Vorige week vond de zitting plaats bij de Raad voor de Journalistiek in de zaak die ex-hoofdofficier Hans H. heeft aangespannen tegen Nieuwe Revu. Het draait om een artikel van collega Wim van de Pol en mij over de zogenaamde ‘pedo-justitie-affaire’. Volgens onze bronnen zou H., inmiddels griffier bij het Joegoslavië-tribunaal, eind jaren negentig zijn voorgekomen in het Rolodex-onderzoek, een onderzoek door de Rijksrecherche naar bij pedofilienetwerken betrokken hoge ambtenaren.

Ik was zelf bij de zitting niet aanwezig, want had wat anders te doen. Maar wat ik ervan gehoord heb, was het weer het gebruikelijke beatin’ around the bush: wat nu eigenlijk de importantie was van ons artikel (alsof iemand daar iets mee te maken heeft), waarom wij H. hadden gebalkt, of wij een artikel in De Telegraaf wel goed hadden samengevat, of wij wel voldoende gelegenheid tot wederhoor hadden gegeven, enzovoorts.

Zo betoogde de advocaat van Hans H., mr. Harro Knijff, dat een email waarin ik had aangedrongen op een gesprek met H. op mysterieuze wijze nooit was aangekomen bij de griffie van het Tribunaal. De persoonlijk medewerkster van H. kon zich een gesprek met mij ook geenszins meer herinneren. Tja. Het is altijd weer vermakelijk hoe het geheugen van sommige mensen die in het nauw worden gebracht hen in de steek laat.

Wat is nu voor mij de kern van deze zaak? Die zit ‘m hierin: waren de bronnen die ons meldden dat H. voorkwam in het Rolodex-onderzoek betrouwbaaar? Als zonneklaar zou worden dat H. niets met het Rolodex-onderzoek te schaften had, dan hadden wij ons op valse informatie gebaseerd, en was ons artikel van nul en generlei waarde. Welnu, het staat inmiddels vast dat onze bronnen hoogst betrouwbaar zijn. Toch wel enigszins tot mijn verbazing heeft H. erkend dat hij voorwerp was van onderzoek door de Rijksrecherche. Bovendien heeft hij zwart-op-wit aangegeven waarom hij in beeld kwam van de speurneuzen.

Dit schrijft zijn advocaat mr. Knijff:
In de periode 1998/1999 is onderzoek gedaan naar een zogenaamd pedofielennetwerk, welk onderzoek ook heeft geleid tot veroordeling van een aantal verdachten. In het kader van dat onderzoek is door één van de verdachten, die uiteindelijk tot een forse gevangenisstraf is veroordeeld, onder meer een referentie in de richting van klager (lees: Hans H.) gegeven. Later is ook nog verwezen naar de voormalige Hoofdofficier van Justitie, de Korpschef en de Burgemeester van Amsterdam.

Kortom, het betrof hier niet boterzachte CIE-informatie of een of ander vaag gerucht, nee, het was een van de veroordeelde pedofielen zèlf (of degene die in de jongetjes handelde) die de naam van Hans H. had genoemd. Eigenlijk wel nieuwswaardig. Vervolgens schrijft mr. Knijff dat het onderzoek door de Rijksrecherche (het Rolodex-onderzoek dus) geen strafbare feiten aan het licht had gebracht. Hetgeen wij overigens ook hadden gemeld in Revu. Wel schreven wij in het artikel dat onze bronnen meldden dat het onderzoek ‘stuk’ was gemaakt. En dat de namen van de voltallige Amsterdamse driehoek waren genoemd om een dwaalspoor uit te zetten. Bronnen die hun betrouwbaarheid hebben bewezen, zo weten wij nu dankzij Hans H. en zijn advocaat!

Meer over het Rolodex-onderzoek op de site van collega Wim van de Pol.