Geestig, die toestanden met Dirty Harry van Bommel. Niet dat het mij zo verbaasde of shockeerde. De man heeft nu eenmaal een reputatie op te houden. Mijn toenmalige collega bij HP/De Tijd, Marcel van Roosmalen, maakte ooit een reportage met Van Bommel op een of andere exotische demonstratie van antiglobalisten of anarchisten of milieufreaks, precies weet ik het niet meer.

Dirty Harry bleek er een aparte manier van actievoeren op na te houden. Het speelde zich met name af in muffe tentjes met Turkse meisjes. Geiler kon je ze niet vinden in het mondiale actiewezen, aldus verklapte onze SP-connaisseur.
Mijn zegen heeft hij, en de gedachten gaan uit naar mevrouw Van Bommel die in haar eenzame nachten de milieuvriendelijke tarzan bespeelt, denkend aan al dat heilzame socialistische werk dat haar echtgenoot op zijn verre reizen verricht. Het leuke is dat de Haagse verslaggeving dit soort zaken jarenlang onder het parket heeft gehouden, onder het mom: niet journalistiek relevant! Wee o wee, als je de code Nieuwspoort doorbrak.

Zo was het allereerste stuk dat ik ooit schreef als Binnenhof-watcher een portret van toenmalig PvdA-babe Marjet van Zuijlen. ‘Tieten vooruit en hier ben ik’, was een citaatje, geloof ik. Mevrouw Van Zuijlen – al lang geen babe meer, verre van, dat zou ze willen – deed het met Rikkepik van der Ploeg en, zoals ik destijds schreef, ‘liet zich ook anderszins niet onbetuigd op de Haagse matras’. Die laatste zin moet u overigens snel weer vergeten, want mijn bronnen lieten mij danig in de steek en Van Zuijlen stuurde subiet een advocaat op ons dak. Was het artikel van belang? Nogal, leek mij, als je als volksvertegenwoordiger een minister moet controleren, maakt het nogal een verschilletje of je iemand alleen van de koffie kent of er ook het hele erge mee doet.

Amusant waren vooral de reacties van andere journalisten. De Journalist, Opzij (ik werd verkozen tot ‘Haantje van de maand’), en nog zo wat media, ze konden er maar niet over uit hoe walgelijk seksisties ik was. En de bronnen op het Binnenhof droogden snel op. Nederland toonde haar unieke hypocriete gezicht. Want over Clinton en Monica willen we alles weten (gelukkig, dat is buitenland), het ‘geretoucheerde buikje’ van Sarkozy is frontpagenews, en als er een biografie verschijnt, gaat alle aandacht uit naar het privé-leven van de betreffende politicus. Maar ja, die is dan meestal al dood, dus die kom je bij Nieuwspoort niet snel meer tegen.

Maar het hele taboe is alweer een tijdje geleden geslecht en het moment dat dit gebeurde, kan ik mij haarscherp voor de geest halen. Het was de dag dat Rob Oudkerk moest opstappen nadat bekend werd dat hij zielige meisjes had afgewerkt op de Theemsweg. Daarover maakte ik weer een analytisch stuk, samen met Ed Croonenberg, onder de titel: Met de billen bloot – waarom wij alles mogen weten van onze politici. U kunt het verhaal hier downloaden.