Heel Holland hobbelt weer gezellig achter de in Iran ter dood veroordeelde ´mensenrechten – activist´ Abdullah Al-Mansouri aan. Dit is de zelfbenoemde president van Al Ahwaz, een regio in Iran, die formeel Khoezistan heet. Al-Mansouri strijdt voor onafhankelijkheid van zijn (Arabische) volk middels zijn Ahwaz Liberation Organisation (ALO), met als uitvalsbasis Maastricht.

Pardon, Maastricht? Jawel, Al-Mansouri vluchtte eind jaren tachtig uit Iran omdat hij staatsgevaarlijk zou zijn, en kwam – uiteraard – in Nederland terecht waar hij politiek asiel kreeg. Hij zit ook bij Amnesty International en weet zo al jaren een indrukwekkende lobby voor de Ahwazi te organiseren. O ja. Een lintje van de koningin mocht hij ook al eens ontvangen.

Tijdje terug was Al-Mansouri in Syrië, omdat hij daar, volgens Amnesty, ‘vrienden’ bezocht. Door de Syrische overheid werd hij uitgeleverd aan Iran en nu wacht hem daar dus de strop of de galg. De goede man ken ik verder niet en ik heb mij nooit verdiept in het huiveringwekkende lot van de Ahwazi, maar de ervaring leert dat ‘intellectueel’ Nederland altijd erg naief is in het steunen van vrijheidsstrijders of ‘mensenrechten – activisten’ die uit de polder hun stammenoorlogje wensen te voeren. Men zou het ook terroristen kunnen noemen. Denk aan het Koerdische opperhoofd Ocalan. Ook veel gevluchte Syrische moslimbroeders vonden een warm heenkomen in ons kikkerlandje. Is het bij de alom betreurde Al-Mansouri anders gesteld? Volgens de Iraanse regering is Al-Mansouri de leider van een terroristische organisatie, de Syrische overheid sprak van ‘salafisten’. Volgens zijn achterban is de ALO een volstrekt geweldloze club. En religie, ho maar, het is puur arabisch secularisme waar men zich op baseert.

Geprikkeld door het feit dat Al-Mansouri nu uitgerekend in Syrië aan het stappen was (bolwerk van fundi-arabs) ben ik ook maar eens wat gaan uitzoeken, waarbij je natuurlijk het beste kunt vertrouwen op buitenlandse sites, want in Nederland kakelt iedereen elkaar maar na. Welaan, wat blijkt? De ALO is ontstaan uit drie andere groeperingen die dood en verderf zaaiden en werden gesponsord door good old Saddam Hoessein. Gijzelingen, bommetjes gooien, het behoorde allemaal tot het standaardarsenaal van deze vrijheidsstrijders en mensenrechtenactivisten. Ach, leest u het gewoon zelf even:

The Ahwaz Liberation Organisation (ALO), based in Maastricht in the Netherlands, was formed out of the remnants of three Iraqi-backed groups – the Democratic Revolutionary Front for the Liberation of Arabistan (DRFLA), People’s Front for Liberation of Arabistan (PFLA) and the Arab Front for the Liberation of Al-Ahwaz (AFLA). The DRFLA was the most notorious, having been sponsored by Saddam Hussein. It was founded after the newly-installed Islamic government fired on Arab demonstrators in Khorramshahr, killing many of them. The DRFLA was behind the May 1980 Iranian Embassy Siege in London, taking a number of hostages in an effort to draw attention to its demands for the self-determination of the Arab population of Khuzestan. The British Special Air Service (SAS) stormed the building and freed the hostages. The one surviving hostage-taker, Fowzi Nejad, was brought to trial in and imprisoned for a minimum of 25 years in 1981. He has remained in prison ever since. Although appeal judges commuted his life sentence to 22 years in 2004, the Home Office has kept him in custody.[56]

The ALO’s constituent groups operated as a mercenary force on behalf of Saddam’s regime during the Iran-Iraq War, carrying out assassinations and attacking oil facilities. Bomb attacks on oil and power facilities have continued since the end of the Iraq War, although the ALO has not formally claimed responsibility.

En zo ziet men maar weer hoe onverstandig het is eenzijdig partij te kiezen in idiote stammenoorlogen waar we toch het fijne niet van weten. Mooi werk weer van Amnesty!

Bron: http://en.wikipedia.org/wiki/Politics_of_Khuzestan