Het kan altijd nog gekker dan je denkt. Niet alleen journalisten moeten hemel en aarde bewegen als ze (in de openbaarheid uitgesproken) vonnissen willen inzien, het geldt ook voor burgers die zelf betrokken raken bij rechtszaken. Naar aanleiding van mijn vorige blog over de (schijn)openbaarheid van rechtspraak mailde een lezer mij. Ik zal hem hier anoniem opvoeren.

“Ik heb onlangs mijzelf in hoger beroep bij het Hof in Arnhem verdedigd. Ik ben namelijk zelf jurist en het betrof een hoger beroep in een Kantonrechterzaak. Allereerst ontvang je dus voor de zitting geen stukken van de Officier van Justitie, omdat ze die alleen naar advocaten toesturen. Ik kon dus alleen maar op de zitting even gauw de stellingen van de Officier van Justitie (in hoger beroep: Advocaat-Generaal) doornemen.

Maar ook het vonnis (schuldig verklaard, zonder oplegging van straf of maatregel) kreeg ik alleen telefonisch van de griffie te horen, na veel moeite en dan nog alleen het dictum. Ik verklaarde dat ik wellicht in cassatie wilde gaan en dat ik daarom ook de geschreven versie wilde hebben. Ook hier werd weer gezegd dat ze dat alleen aan advocaten toestuurden. Bovendien vonden ze het onzin dat ik in cassatie wilde gaan (!).

Ik heb vervolgens een advocaat een fax laten sturen, maar die heeft nooit meer wat gehoord. Hierdoor is mijn beroepstermijn verstreken.”
De schrijver rondt af met: “Ik was er nogal door ontluisterd eerlijk gezegd. Raar landje….” Inderdaad, met name natuurlijk het advies vanuit de griffie van het gerechtshof om cassatie maar achterwege te laten. Eigenaardig advies van een rechterlijke instantie aan een burger die zijn recht zoekt.

Je zou een hele serie kunnen schrijven over Nederland als het meest stiekeme landje ter wereld, alleen weet ik niet of ik daar de energie voor op kan brengen. Maar de strekking is telkens: laat de burger in zalige onwetendheid, anders komen daar maar brokken van. Nu ja, we staan niet voor niets als gidsland te boek.