Men schrijft of men heeft vrienden. Zo luidde het wandtegeltje dat op de schoorsteenmantel van W.F. Hermans stond. In de misdaadjournalistiek is dit niet anders. Als ik nooit iemand tegen de haren in zou strijken, zou ik mijn werk niet goed doen. Nu schijnt Fred R. een beetje boos op mij te zijn, vernam ik.

Op zich kan ik me dat voorstellen. Je komt niet elke dag als ‘moordmakelaar’ op de cover van Revu te staan – maar ik denk dat de term, die trouwens al eerder door journalisten werd gebruikt, de lading wel dekt. Het verhaal was mijns inziens goed onderbouwd met bronnen, advocaat Plasman had op diverse plekken commentaar gegeven. Bovendien beschikte ik over het hele dossier in de zaak-Van der Bijl – de opgeloste moord op de eigenaar van café De Hallen. Fred R. zou de organisator zijn geweest. De schutter zowel als andere verdachten hebben bekend.

Tien dikke ordnermappen. Fascinerende kost. Met name heb ik ‘genoten’ van de verhoren van medeverdachte Alex de B., die langzaam door de recherche tot een bekentenis werd verleid. Uit het relaas van De B. blijkt hoe kleine criminelen opkijken tegen grote jongens in het milieu. ‘Fred had aanzien,’ verklaart Alex die met R. gedetineerd zat in Heerhugowaard. ‘Ik keek tegen Fred op, hij had me een hele hoop dingen geleerd, wijze dingen. Ik keek tegen hem op omdat het een man is die een goed uiterlijk heeft, knappe kop. Die bewaaksters daar vonden hem allemaal te gek. Een sterk lijf. Hij heeft centen. Dat zijn dingen daar kijken mensen tegenop… ook anderen.’ Vermoedelijk vatte Alex’ vriendin de situatie nog het meest kernachtig samen: ‘Fred was god!’

Lees hier het portret van : Fred R. revu.pdf.