Wordt het eens spannend bij Pauw & Witteman, moeten we naar Geenstijl om het filmpje te zien! Evenzo goed was het een prestatie van formaat van de redactie om Peter R. de Vries en de familie Van der Sloot aan één tafel te krijgen. Je kon je van tevoren al afvragen wat de Van der Slootjes daar nu bij te winnen hadden.

Uit persoonlijke ervaring weet ik hoe sterk Peter R. verbaal kan overkomen. Dat zit ‘m niet in wát hij zegt, maar hóe hij het zegt: agressief, badinerend, overtuigd van het eigen gelijk, de ander interrumperend, ad hominem argumenten debiterend.
‘Als ik u zo hoor, ben ik blij dat u geen rechter bent geworden…’
De Vries is de meester van de herhaling. Waarom moet je dan liegen? Je kan toch gewoon de waarheid vertellen. Je vindt een leugen beter klinken dan de waarheid. Waarom dat verhaal dan gefantaseerd? Het is ook vreemd dat je liegt terwijl je niet weet wat er is gebeurd. Hij heeft er wel een kilometer naast gezeten met zijn leugens. Enzovoorts..

Ach, men zou wensen dat de misdaadverslaggever de liegende klusjesman in de Deventer Moordzaak eens aan zo’n verbeten kruisverhoor had onderworpen…De Vries is een straatvechter (hoewel de gedachten even uitgaan naar Steve Brown ..) die het slechts om één ding te doen is: zijn gelijk halen, winnen. Het maakt hem niet eens zoveel uit welke standpunt (of wie) hij verdedigt. Zo maakte De Vries er nogal een punt van dat Joran bij zijn laatste verhoren zich op zijn zwijgrecht beriep. Volgens de misdaadverslaggever was dat ronduit verdacht, want als je niets te verbergen hebt… Maar ik zie De Vries met het grootste gemak het tegenovergestelde beweren, als hem dat beter zou uitkomen. ‘U weet dat misschien niet mijnheer Witteman maar het zwijgrecht is niet voor niets een grondrecht van elke verdachte. De Arubaanse justitie heeft zichzelf al twee jaar een brevet van onvermogen afgegeven.’ Of: ‘Wij weten niet eens of hier wel sprake is van een misdrijf, mijnheer Pauw. Vanuit meer dan twintig jaar ervaring als misdaadjournalist zeg ik: geen lijk, geen zaak!’

Hoe moeten we de (domme) uitbarsting van Joran na afloop psychologisch duiden? Enerzijds kun je stellen dat iemand die zichzelf zo slecht in de hand heeft ook wel in staat moet zijn zich op een verlaten Arubaans strand van een irritant Amerikaans sletje te ontdoen. In elk geval werd de pr van de familie Van der Sloot (Yoran neerzetten als goedopgevoede, respectvolle, normale jongen) met één glas rode wijn teniet gedaan. Anderzijds kun je stellen dat het nog veel verdachter zou zijn geweest als Joran geen enkele emotie ten opzichte van zijn grootinquisiteur had tentoongespreid. Ik kan me de uitzending van De Vries, die er geen been in ziet zijn slachtoffers te stalken, over de zaak-Holloway nog goed voor de geest halen. Joran was de moordenaar. Het lijk zou misschien wel in de woning van Van der Sloot zijn verborgen. Over dat laatste hoorden we trouwens niets meer.

Al met al was het een interessante uitzending die weliswaar geen nieuw licht wierp op de feiten, maar wel veel over de hoofdrolspelers zei: Joran én Peter. Persoonlijk denk ik nog steeds dat Natalee gewoon is verzopen.