Was Jack Schumans (niet Schuman, zoals ik eerder schreef) de bikkelharde Hells Angel voor wie iedereen sidderde en beefde? Volgens een bron in het criminele milieu viel dat wel mee. Hij zat in 2004 samen met Schumans, die aan een ernstige cokeverslaving had geleden en pas weer recentelijk tot de Nomads was toegetreden, gedetineerd in ‘paviljoen 8’ in Maastricht.

‘Op het moment dat het voor justitie echt serieus werd, heeft Jack zitten huilen als een klein kind. Niks mis mee hoor. Maar wat ik ermee wil zeggen is dat het imago van stoere biker op hem zeker niet van toepassing was.’ Jaren ervoor (in 1996) had deze bron toevallig (nu ja…) met een van de vermeende slachtoffers van Schumans c.s. in de nor gezeten, namelijk Nomads-president Paul de Vries. ‘Die had wel echt ballen. Met Paul kon je vreselijk lachen. Zo smokkelde hij strohrum binnen in de gevangenis. In die jaren ging dat allemaal gemakkelijk in de Nederlandse penitentiaire inrichtingen. Tegenwoordig is de lol er wel vanaf.’

Ziedaar enige menselijke kantjes van de roemruchte Nomads. De Nomads-zaak is ongetwijfeld een van de kleurrijkste en bijzondere strafzaken die ik heb meegemaakt. Zoals u wellicht weet heb ik er nogal wat over gepubliceerd, bijvoorbeeld dit verhaal en dit.