Wat te doen met rechter Buyne?
Ooit geloofde ook ik dat rechters van een hogere morele orde waren dan gewone stervelingen. Inmiddels ben ik de onschuld voorbij. Er zijn bevooroordeelde rechters, arrogante rechters, rechters die zich niet aan de wet houden (bijvoorbeeld door te weigeren hun nevenfuncties te openbaren), rechters die hun collega’s een oor aannaaien, rechters die een borreltje te veel drinken, rechters die aan kleine jongetjes zitten, rechters die niet opletten of zich laten meeslepen door hun fantasie (denk aan mr. Salomons in de Nomadszaak), rechters die vriendjes helpen, rechters die in bed duiken met een advocaat of een officier van justitie, enzovoorts. Niets menselijks is hun vreemd. We hebben de rammende rechter, de rukkende rechter en we kennen een liegende rechter. En dan hebben we nog Hennah Buyne…
De Amsterdamse PvdA-wethouder Hennah Buyne moest in maart 2008 aftreden wegens de affaire rond het omstreden lesmateriaal. U herinnert zich wellicht de tekeningen die duidelijk een politiek statement waren tegen Wilders c.s. Maar het was niet zozeer de aard van de tekeningen die haar val inluidde, als wel het feit dat zij glashard bleek te hebben gejokt dat zij geen bemoeienis met het lesmateriaal had gehad. Toen duidelijk werd dat zij had gelogen, was haar postitie in de gemeenteraad onhoudbaar geworden en hield zij de eer aan zichzelf.
Mr. Hennah Buyne (1952, Paramaribo) was, na enkele jaren officier van justitie te zijn geweest, bijna 25 jaar actief in de rechterlijke macht. En niet de minste. Buyne was voorzitter van de strafkamer van de Amsterdamse rechtbank en eindigde haar carrière als raadsheer bij het gerechtshof Arnhem tot zij in 2007 de politiek inging.
Rechters worden in Nederland voor het leven benoemd. Het komt hoogst zelden voor dat een rechter, ook al faalt hij opzichtig of sjoemelt hij met de regels of is hij fysiek niet meer in staat zijn werk te doen, wordt ontslagen. Daarvoor bestaat een ingewikkelde procedure bij de Hoge Raad. Wel gebeurt het soms, zo is mij verteld, dat een rechter die faalt met zachte hand de deur wordt uitgewerkt of wordt weggepromoveerd naar een functie waar hij minder schade aan kan richten. Maar daar wordt natuurlijk publiek geen kond van gedaan en de burger blijft hiervan onwetend.
Niets staat Hennah Buyne in de weg om weer haar plek bij het hof Arnhem in te nemen, voor zover dit niet reeds is gebeurd. Met 56 jaar is zij nog relatief jong. Maar meester Buyne is ook aantoonbaar iemand die het met de waarheid niet zo nauw neemt. Rechters zijn net mensen, maar de vraag is of deze PvdA-magistraat weer zomaar recht mag gaan spreken. Wat vindt u? En wat vindt u van juryrechtspraak?
PS: Voor wat achtergrond over de rechterlijke macht, lees bijvoorbeeld dit interview met luis-in-de-pels Paul Ruijs, het HP-achtergrondverhaal Boven de Wet of de inside-story van De Rammende Rechter.
Meester Buyne deugt niet. Zeker niet als meester. Haar leswerkje rammelde ook buiten de Wilders passages aan alle kanten. Jammer dat de bovenmedia daar totaal geen aandacht aan heeft geschonken. Het stopte bij de Wilders-tokkie stukken.
Dat de rechterlijke macht inmiddels door en door rot is, en dat is het, maakt juryrechtspraak naar mijn idee niet per definitie een betere optie. Ik twijfel daar over. De wetten en regels moeten zodanig aangepast worden dat rotte rechters, in meer dan een opzicht, ontslagen moeten kunnen worden. Dat geldt eigenlijk voor het hele ambtelijke en politieke bestel waar ‘drollen’ niet alleen makkelijk boven kunnen komen drijven, maar ook een hardnekkig drijfvermogen blijven bezitten. Denk maar aan Joustra.
Wanneer een rechter slecht functioneert, of knoeit, zou in dat geval wel een onafhankelijke burgerjury kunnen bepalen of een rechter moet worden ontslagen. Zo voorkom je dat in ‘old boys’ netwerken men elkaar de hand boven het hoofd houdt. Probleem is wat voor soort organisatie en wat voor mensen hierin, de kwaliteit en onafhankelijkheid van de rechtspraak moeten waarborgen. Een club wijze mensen uit zowel de rechtspraak zelf, de politiek en vanuit brede lagen van de samenleving, allen met een bewezen staat van integere dienst, zou dat voor bijvoorbeeld maximaal drie jaar kunnen doen. Langer betekent weer ‘old boy’ netwerken.