Wat pornokoning Charles Geerts en Yab Yum niet lukten, kreeg Mario Music wel voor elkaar. De Joegoslavische bordeeleigenaar ging het gevecht aan met de Bibob en won na een slopende procedure, die eindigde bij de Raad van State, van de gemeente Groningen. In Revu doet hij deze week voor het eerst zijn verhaal. Ik sprak hem uitgebreid met collega Koen Voskuil. De 56-jarige Serviër Zivan (Mario) Music bezit sinds 1997 een aantal prostitutiehuizen in de Groningse Hoekstraat.  Twee ambtenaren maken hem op 2 januari 2007 duidelijk dat zijn exploitatievergunning wordt ingetrokken op basis van de Wet Bibob; een nog jonge wet die de overheid het recht geeft om vergunningen in te nemen als het vermoeden van een misdrijf bestaat. En in het geval van Music is het rijtje van vermoedens niet mis: wapenhandel, vrouwenhandel en belastingontduiking.

Allemaal onjuist, aldus Music: ‘Als er ook maar vijf procent waar is van wat er in dat bericht staat, dan moeten ze me opsluiten. Dan geef ik mezelf aan!’ De nog jonge Wet Bibob bezorgt inmiddels menige vrije jongen knikkende knieën. De roemruchte Yab Yum moest onlangs vanwege deze wet zijn deuren sluiten, en ook pornokoning Charles Geerts moest zijn ‘ramen’ aan de Amsterdamse Wallen verkopen.

Maar Music is niet het type dat zich zonder slag of stoot overgeeft. Hij vecht zijn beslissing aan, al wordt hem dat behoorlijk lastig gemaakt: ‘Dat is de Bibob: jij moet je onschuld bewijzen, maar vaak weet je niet eens waar je de ontlastende informatie moet zoeken. Je wordt van het kastje naar de muur gestuurd.’

Toch is Music de eerste die het wint van de gemeente. Met het nodige geluk, beseft hij, en: ‘Ik heb alleen kunnen winnen omdat ik toevallig geld heb. Dat is oneerlijk.’ Alles bij elkaar zal de Bibob minimaal drie ton hebben gekost aan advocaten en gederfde inkomsten, schat hij.

Maar nu is het zijn beurt, vindt Music. In juli vindt een rechtszaak plaats tegen de Bibob vanwege de beschuldiging van belastingontduiking. Daarnaast wordt een schadevergoedingsprocedure door Music opgestart. ‘Ook toen burgemeester Wallage wist dat hij ging verliezen, bleef hij maar doorprocederen. Hij dacht: die domme Joegoslaaf krijg ik wel klein. Nou, die is nog niet van me af!’