Oplichters, leugenaars & fantasten

Welke invloed heb je als journalist die een beetje is gespecialiseerd in het ontmaskeren van mythes, bedriegers en leugenaars? Welnu, ter geruststelling van iedereen die nu of in de toekomst aan mijn geselende pen wordt blootgesteld: mijn invloed is vrijwel nihil. Nederlanders hebben de neiging over hun hart te strijken, zijn al snel vol medelijden met de ‘mediaslachtoffers’, vinden dat ‘iedereen een tweede kans verdient’ en dat ‘de waarheid wel in het midden zal liggen’ of lijden gewoon aan lange termijn geheugenverlies. Beste lezer, het lijkt wel of u opgelicht wilt worden. Ooit deed ik onderzoek naar de duistere handel en wandel van zakenman Roel Pieper. Nadat hij het concept-artikel had gelezen, kwam de boomlange goeroe stampvoetend verhaal halen op de redactie van HP/De Tijd waarbij hij zich bluffend verder in zijn web van leugens verstrikte…
Het verhaal Pas op voor Roel Pieper! liet aan duidelijkheid weinig te wensen over, maar wie denkt dat Pieper daarna persona non grata in ons landje werd, vergist zich. Daarbij speelde een rol dat Pieper bevriende journalisten inschakelde om aan damage control te doen. Zo verscheen enkele dagen voor publicatie van mijn stuk een curieus artikel in De Volkskrant. Enige nieuwsaanleiding was er niet en er werd ook niet gerefereerd aan het te verschijnen coververhaal in HP. Maar Pieper kreeg alle ruimte om zijn straatje schoon te vegen. Later is mij bevestigd door een bron binnen de krant dat Pieper met mijn artikel in de hand – dat volgens hem natuurlijk voor geen meter klopte – de economieredactie van De Volkskrant had benaderd, die hem wel een handje wilde helpen. Van je collega-journalisten moet je het maar hebben!
Ach, voorbeelen zijn er te over. De Amsterdamse hoofofficier Leo de Wit loog tegenover Katja Schuurman over eerdere uitspraken die hij had gedaan tijdens de persconferentie na de moord op Theo van Gogh Honderdduizenden kijkers naar de documentaire Prettig Weekend Ondanks Alles waren er getuige van. Zijn carrière heeft het geen strobreed in de weg gelegd.
Een oplichter van wie ik had verwacht dat we er nooit meer van zouden horen, is Tara Singh Varma, de kleptomane GroenLinks-icoon die een terminale ziekte verzon om aan haar schuldeisers te ontsnappen. Tot mijn verbijstering las ik gisteren op de website van Carel Brendel dat zij een comeback heeft gemaakt. ‘Moeder Tara’ blijkt, samen met onder anderen Hans Dijkstal, lid te zijn van de raad van commissarissen van stichting Survial. Dat is een met belastingeld overeind gehouden clubje, bekend vanwege het totaal geflopte project Surinaamse drugsverslaafden af te laten kicken in hun moederland waar ze in contact met hun ‘roots’ treden. Je moet er maar opkomen…
Over Tara Singh Varma schreef ik voor HP/De Tijd het artikel De mythe van Moeder Tara. Naar mijn smaak een van mijn meer geslaagde stukken. De Telegraaf wijdde er destijds nog een nieuwsbericht aan. Duurzaam effect heeft het echter niet gesorteerd.

Tja…vertel ons nou eens wat voor invloed wij als burgers hebben in deze idiote wereld..net zoveel als jij.
Ik denk niet dat de lezer opgelicht wil worden maar meer zoiets heeft van “wat hebben wij te zeggen of wat kunnen wij doen, ze hebben toch overal maling aan en dekken elkander”!
Daar kan ik de lezer geen ongelijk in geven. Het leven van de klokkenluiders wordt onmogelijk gemaakt. Journalisten hebben het ook al niet makkelijk, de overheid schuwt niet terug voor het gijzelen van een journalist.
Laat staan de normale “goedgelovige” burger die met een staart tussen de benen wegrent als men oproept tot het voeren van een demonstratie.
Het wordt tijd voor een harde kern van aktievoerders en een tweede van Traa. Thans leven wij in een verkapte politiestaat en als wij nu niets doen dan kunnen wij onszelf aansluiten bij de tibetanen alszijnde het zoveelste volk wat onderdrukt wordt. :evil: