Goed werk Aalders! Nu prins Claus nog…

De machtige hand van de kroon reikt tot aan de boezem van de Volkskrant. ´De Aalders-methode van geschiedschrijven geldt onder vakgenoten niet als objectief.´ Zo luidt de cruciale passage – door de journalist als een feit gebracht – in een artikel waarin de Volkskrant een stukje damage control voor wijlen Prins Bernhard voor haar rekening neemt. Het in diskrediet brengen van de boodschapper is nu eenmaal een beproefde methode van de oranjegeschakelde pers. Waar gaat het over? Historicus Gerard Aalders heeft uitgezocht dat prins Bernhard in zijn tomeloze graaizucht na de Tweede Wereldoorlog met wat creatief rekenwerk tot 1 miljoen gulden aan Wiedergutmachung bij de Duitsers wist te ritselen. Daarbij had hij natuurlijk handig gebruik gemaakt van zijn positie als lid van het koninklijk huis. Zoals bekend buigen politici als knipmessen als het de monarch en haar familie betreft. Of doen ze een oogje toe. Kan ook natuurlijk…
Dat het de Volkskrant is die uit naam der koningin voor de morsdode Bernhard in de bres springt, mag niet verwonderlijk heten, gezien het verbluffende laatste interview dat hoofdredacteur Pieter Broertjes – bevriend met de prins – en zijn schildknaap Jan Tromp op diens sterfbed mochten afnemen. Volgens de kenners wemelde dat ook al van de fouten en de mooipraterij.
Prins Bernhard is ongetwijfeld een van de grootste schurken die ons vaderland heeft gekend. Zie het boek Bernhardgate van Ton Biesemaat. Maar hoe zit het met de rest van de Oranjes?
Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat we over pakweg honderdvijftig jaar een even onthutsend boek over de koninginnen Wilhelmina, Juliana en Beatrix, en niet te vergeten dus hun echtgenoten, zullen lezen als dat onlangs over de drie koningen Willem werd geschreven door de journalisten Dorine Hermans en Daniela Hooghiemstra. Een historie vol machtmisbruik, seksuele strapatsen en malle streken, tot aan regelrechte krankzinnigheid toe. Het is verdomde jammer dat we zo lang op de waarheid moeten wachten, hoewel witte raven als Aalders en journalist Biesemaat hun best doen nu al feiten boven water te halen.
Ik zou hen willen aansporen daarbij niet alleen hun pijlen op Benhard te richten, maar ook eens het doopceel te lichten van die andere Duitse prins-gemaal, Claus van Amsberg. Misschien niet zo’n schilderachtige figuur als Bernhard, maar beslist ook een dankbaar onderwerp, al is het maar omdat er zo weinig (onthullends) over hem is gepubliceerd. Terwijl daar toch aanleiding genoeg voor is.
Volgens zeer hardnekkige geruchten was Claus bijvoorbeld de herenliefde of vermoedelijk beter gezegd de knapenliefde toegedaan. Der Spiegel stond ooit op het punt hierover te publiceren, maar dat ging om de een of andere reden niet door. Claus’ vermeende voorliefde voor de Griekse beginselen is journalistiek gezien – in Nederland moet je je daar altijd voor verdedigen – zeer relevant. Het zou allereerst zijn depressies kunnen verklaren. Bovendien kan het beeld dat Claus met Beatrix uit pure liefde trouwde in dat geval naar het rijk der fabelen worden verwezen. Claus zou dan net als zijn schoonvader andere motieven moeten hebben gehad om een meisje met iets te plompe kuiten uit het Hollandse koningshuis te huwen.
In het nooit gepubliceerde Spiegel-verhaal stond dat Claus in zijn loopbaan als diplomaat ooit van een ambassadepost was verwijderd vanwege seksuele aberraties. Was hij daarom zo reislustig en into ontwikkelingshulp? Niets menselijks is ons koningshuis vreemd. Men zou dat toch eens moeten uitzoeken. Claus, de integere wereldverbeteraar. Klopt dat beeld? Een bron vertelde mij ooit dat als er iemand aan het hof bekend stond om zijn graaizucht en zuinigheid het wel prins Claus was. ‘Altijd maar zeuren om meer geld, dat was Claus ten voeten uit…’, verzuchtte de bron. En zo stapelen de parallellen met prins Bernhard zich eigenaardig genoeg op. Want we hebben natuurlijk nog het ‘foute’ verleden van de prinsen. Claus zat bij de Hitlerjugend.
Met prins Bernhard bestaat er overigens ook één groot verschil. Waar Bernhard een rechtse conservatieve rakker was, deed Claus zich in elk geval voor als links en geëngageerd. Gezien de politieke signatuur van de gemiddelde Nederlandse journalist, biedt dat weinig hoop op onthullingen op korte termijn, valt te vrezen. Hoewel een Aalders en een Biesemaat zich daar natuurlijk niets aan gelegen laten liggen. Toch, jongens?

Het schandknaapje heet: Jantje Tromp, geen Bart Tromp. Ook al dood.