Volkert, ken je me nog?
Nogal wiedes dat ze bij GroenLinks op de hoogte waren van Wijnands verleden als action hero. Niks aan de hand. Neem nu Mirjam de Rijk. Inmiddels een in-en-in keurige dame (zie foto – alleen het parelkettinkje ontbreekt) maar in die jaren tachtig een wilde meid hoor. Ketende zichzelf vast aan de poorten van kerncentrales… de malle bevlogen stouterd! Mirjam was journalist (ahem…) bij De Groene en werd in 1999 partijvoorzitter van GroenLinks. En laat zij nu al sinds jaar en dag de levenspartner zijn van Wijnand Duyvendak die zij via de echtelijke sponde katapulteerde naar het Tweede Kamerlidmaatschap. We schrijven het jaar 2002. Het jaar waarin bij de TK-verkiezingen elke kiezer natuurlijk eerst volledig werd bijgepraat over het extreem gewelddadige pacifistische verleden van Wijnand Duyvendak, de man die als inbreker Aage M. deed verbleken. Later schopte Mirjam het zelfs tot senator bij GroenLinks en kwam daar bijvoorbeeld weer het voormalige GroenLinks-bestuurslid Sam Pormes tegen. U weet wel, Sammetje van de guerillatraining in Zuid-Jemen, destijds een schitterende oefenlocatie voor internationale terroristen. Sammetje Pormes zou ook eigenhandig de Molukse treinkapingen hebben georganiseerd, maar dat kregen journalisten nooit hard. Ach, het was gewoon een leuke club mensen bij GroenLinks en ze bedoelden het zo goed…
Maar terug naar de familie Duyvendak. Zo is er Wijnands broertje Jan-Willem, die weliswaar sprekend op Wijnand lijkt, maar minder een action hero is, eerder een bleekneusje, de partij-ideoloog van GroenLinks. Voor het echte beulswerk is er dan nog Peer de Rijk, broer van Mirjam, ofwel de zwager van Wijnand (nee, de Ceausescu’s zijn er inderdaad niets bij vergeleken), een medewerker van de internationale milieugroepering Wise en auteur van wetenschappelijke uitgaven van GroenLinks. Onze goeie Peer werd ooit in het kantoor van Milieudefensie aangehouden op verdenking van ontvoering en mishandeling van de BVD-informant Joop de Boer. Na negen dagen werd Peer de Rijk wegens gebrek aan bewijs vrijgelaten; hij ontkende iets met die marteling te maken te hebben. Ook tegenover ons. Maar ja, het probleem met de familie Duyvendak is dat ontkenningen over het verleden niet meer zo veel zeggen sinds Wijnands biecht-in-boekvorm.
Nu wil het krankzinnige toeval dat veel van de genoemde piepeltjes (en andere GroenLinks-gangers) iets gemeenschappelijk hebben: ze behoorden allen tot het netwerk van Volkert van der Graaf, de moordenaar van Pim Fortuyn. Tenminste, dat stelde Peter – eet tenminste drie Linksmensen bij het ontbijt – Siebelt in zijn boek Eco Nostra. Voor HP/De Tijd interviewden Joost Niemoller en ik de onderzoeker naar extreemlinkse netwerken. We deden er zelf een onderzoeksschepje bovenop en het resultaat was het volgens sommigen boosaardige(het ietwat muizige Volkskrant-journalistje Wilma de Rek beschuldigde ons van de nog te plegen moord op Femke Halsema, echt waar), volgens anderen onthullende of amusante artikel De GroenLinks Connectie.pdf. GroenLinks stapte naar de Raad voor de Journalistiek. En verloor.
Morgen meer…

Links terreur moet gewoon op dezelfde wijze worden bestreden.Hard en meedogenloos.Duyvendak heeft in het verleden vergeten zichzelf op te blazen en het was zeker zo leuk geweest als Sam Pormes de zevende treinkaper was geweest die was omgekomen door onze kogels.Ik heb de terreur van dit stuk ongedierte aan den lijve ondervonden.En van die trauma’s kom ik nooit meer vanaf.