Justitie gelooft nog in softe aanpak recidive
Het gif dat geflipte linkse intellectuelen in de jaren zestig, zeventig en tachtig in de hersens van kinderen, scholieren en studenten spoten, werkt langer door dan men zou verwachten. Dat blijkt uit de plannen voor ‘recidivevermindering’ van minister van Justitie Hirsch Ballin (1950) en staatssecretaris Albayrak (1968).
Op zich is het een loffelijk streven recidivisten aan te pakken – niets zo irritant als die tasjesdief of tabakszaakovervaller of hooligan die voor de zoveelste keer met een schijnheilig smoel zijn spijt voor de rechter komt betuigen om daarna weer in de fout te gaan. Het zijn – dat wil ik beklemtonen – vooral de eenvoudige hardwerkende burgers die het slachtoffer zijn van recidiverende criminelen. In Bloemendaal heb je nu eenmaal minder last van tuig dan in de straten van Rotterdam en Amsterdam. Drie keer in de fout is definitief out, zou ik bijvoorbeeld zeggen. En dan ben ik nog mild!
Maar nee, in de ivoren toren van het ministerie van Justitie denken ze aan ‘een persoonsgerichte aanpak en aan ‘gedragsverandering’ en zijn ze voor meer (u leest het goed ja: niet minder) ‘voorwaardelijke straffen’ met ‘intensivering van reclasseringstoezicht’. Soft gebabbel. In de jaren zestig, zeventig en tachtig geloofden ze in de maakbare samenleving, de geneesbare TBS’er en de verbeterbare crimineel. Allemaal onzin, zo weten wij inmiddels allang. Alleen in Den Haag wil dat besef maar niet doordringen.

Zoals je al zegt in het RECHTSE Bloemendaal zal me er geen last van hebben.
Het volk is de dupe van dit kapitalistische beleid en links krijgt de schuld.
Terwijl rechts er niet bij gebaat is om overvolle gevangenissen te bekostigen. Die willen liever dat de criminelen op straat staan. Er is meer aanbod van arbeid en minder gevangeniskosten. Van de criminaliteit merken ze zelf toch niks.