Daddy’s home kinderen. Helemaal afgepeigerd. Er gaan tegenwoordig rechtstreekse vluchten van en naar Sevilla. Op zich ideaal. Alleen vertrekken ze om 6.30 ‘s ochtends. Het vooruitzicht afgelopen zondag rond 4 uur ‘s nachts op te moeten staan en naar het lokale vliegveld te karren om vervolgens het zuidspaanse paradijs (25 in de schaduw) te verwisselen voor de calvinistisch-socialistische heilstaat was dermate afschrikwekkend dat ik van de weeromstuit helemaal niet meer kon slapen. Tot overmaat van ramp vannacht ook niet trouwens – een soort mini-jetlag. Of zou het nog een naijleffect van het stoppen met roken zijn? Gisteren na aankomst meteen door de zoetzure appel heengebeten en alle relevante sites op nieuws en achtergrond van de afgelopen twee weken gecheckt. Vakantie betekent voor mij namelijk vooral: niks hoeven lezen. Er was natuurlijk veel, heel veel kredietcrisis. Die kelk laat ik op deze site voorlopig aan mij voorbijgaan. Ik vrees dat ik als net-bovenmodale kinderloze belastingbetaler – gek noch gebrek – wel weer de sigaar zal zijn. Om de een of andere reden vallen extraatjes die de Nederlandse overheid uitdeelt ook al nooit aan mij toe. Ik schijn onder een zeer apart regime te vallen: kaalplukken en verder geen aandacht aan besteden…

Wat verder? Het eerste liquidatieproces is van start gegaan, de moord op Thomas van der Bijl. Vlak voor mijn vertrek naar Zuid-Spanje – hij was fijn, dank u – schreef ik er een achtergrondverhaal over voor Revu. Tegen de twee hoofdverdachten blijkt nu zestien jaar te zijn geëist. Wat ik wel weer typisch Hollands vind is dat het dan blijkbaar niet uitmaakt dat de een (Dwight S.) de schutter was en de ander (Remy H.) op de uitkijk stond. Ik zou zeggen dat het nogal een slok op een borrel scheelt of je iemand zes kogels door zijn mieter schiet of op een bankje zit, maar bon, medelijden met die gasten hoef je niet te hebben. De zaak tegen ‘moordmakelaar’ Fred R. wil het OM volgend jaar samenvoegen met andere zaken – justitie gaat voor levenslang. Over Fred R. schreef ik een uitgebreid portret waarover ik persoonlijk wel tevreden was, maar Fred iets minder.
Voor leuker nieuws moest je zoals wel vaker bij GeenStijl zijn, zo bleek. Ik heb het por supuesto over het vermakelijk duel tussen verslaggever Rutger en de rechter die zijn plu als ware het een floret in de camera priemde – en garde! Nu vind ik dat we het belang van de vrije nieuwsgaring hier niet moeten gaan overdrijven – die jongens en meiden van de audiovisuele media denken maar dat iedereen meteen persklaar moet staan zodra ze met rollende camera en niet al te diepzinnige vragen over straat banjeren voor hun ‘interviews’. Maar goed, die rechter was me er ook eentje zeg. Wat een woede! Wat een frustratie! Wat een machtsvertoon! Je zult zo’n figuur maar treffen als je in de rechtbank je zaak wilt uitleggen en hij heeft die ochtend net zijn aandelenportefeuille door de bodem zien zakken. Tegenspraak? In het cachot, vlerk!
Rechters zijn net mensen. Je hebt er ongetwijfeld hele aardige en beminnelijke tussen. Maar ik denk wel dat het gedrag dat deze Amsterdamse vicepresident tentoonspreidde iets zegt. Als je gewend bent mensen de hele dag de les te lezen. Als je andere burgers – als het tenminste een strafrechter is – zelfs tot gevangenisstraf kunt veroordelen. Als jij bepaalt wie er zwijgt en wie er spreekt. Als je zo’n macht kunt uitoefenen. Als je de rechtszaal betreedt en iedereen – op Enait na dan – voor je moet opstaan. Dat moet iets met je doen. Net zoals journalisten, leraren of verplegers ook vast hun eigenaardigheden vertonen. Beroepsdeformatie. Dan ga je niet in gesprek met een of andere snotaap met een roze microfoon. Dan prik je erop los!
Ja, wie van pak-hem-beet zijn vijfendertigste tot zijn vijfenzestigste als een god kan schikken over goed en kwaad, die moet wel een beetje vreemd in de bovenkamer worden. En zo bedacht ik me dat dit een extra argument is om de macht van beroepsmatige rechtsprekers te beteugelen. Naast (in het strafrecht) de introductie van een vorm van lekenrechtspraak zou je ook kunnen denken aan een maximaal aantal jaren dat iemand wordt aangesteld. Tien jaar lijkt me genoeg. Lekker daarna bij een bank gaan werken of zo – als die tegen die tijd tenminste nog bestaan.
Tenslotte, herhaaldelijk en hopelijk ten overvloede: ik kan nog altijd niet mijn oude yahoo-mail inzien. Aan degenen die mij recent een bericht hebben verstuurd en geen antwoord kregen, nieuwe mail moet naar stan.dejong@yahoo.com