Dierenliefhebbers

Gisteren ontving ik een interessante, leuke en ontroerende email van een lezer. Ze heet Alice, woont in Portugal en noemt zichzelf ‘dierenliefhebster’. “Ik lees je artikelen graag maar ik ben het niet eens met jouw idee over dieren”, schrijft ze. “Ik ben absoluut geen dierenactivist maar ik hou niet mijn mond als ik dierenleed zie.” Op mijn weblog heb ik mij inderdaad nogal cynisch en negatief uitgelaten over dieren en hun protagonisten. Dat heeft een paar redenen. Ten eerste erger ik mij aan figuren die dieren hetzelfde beschouwen als mensen of die de beesten zelfs op een hoger plan zetten. Ze vergelijken bijvoorbeeld de bio-industrie met de Holocaust. Gevaarlijke fanatici. Types als Volkert van der Graaf. Ten tweede geloof ik dat de mens een omnivoor is, een alleseter. Vegetariërs en veganisten – de laatsten zijn veelal enge types – mogen doen, laten en eten wat ze willen, maar moeten de boel niet voor de gek houden. Als roofdieren andere dieren mogen oppeuzelen, mogen wij het ook! Ten derde is er misschien een wat persoonlijker reden dat ik niet zo veel met dieren opheb. Als jongetje was ik allergisch voor van alles en nog wat. Wanneer je na een close encounter met een kat, kanarie of knaagdier onder de vlekken zit, moet niesen en je longen vervaarlijk beginnen te piepen, sta je vermoedelijk iets minder positief tegenover het alom bezongen rijke dierenleven. Dan is het dier in zekere zin een vijand. Dat wil niet zeggen dat ik vind dat je dieren mag verwaarlozen of maltraiteren. Dat is een kwestie van (gebrek aan) beschaving. Ook ben ik geen voorstander van bepaalde vormen van de bioindustrie. Zo was ik een keer op een pelsdierfokkerij… die nertsen in kleine dozen op een hoop gepropt, alleen voor hun vachtjes, not a pretty sight. Om over de stank maar niet te spreken. Maar nu, beste lezers, is er iets bizars gebeurd. Sinds ik gestopt ben met roken – ruim vier maanden geleden – lijkt het wel alsof ik meer opensta voor dieren en de natuur in zijn algemeenheid. Zo zit ik vaak gefascineerd – soms met afschuw – te kijken naar natuurdocumentaires op National Geographic. Zelfs voel ik enige liefde opborrelen als ik een hond zie. Alles in het nette hoor. Hieronder volgt de volledige email van Alice. Bovenstaande foto is door haar genomen bij een circus – in de linker kooi zit een ijsbeer, het was die dag 42 graden…
Beste Stan,
Ik lees je artikelen graag maar ik ben het niet eens met jouw idee over dieren.
Dieren (zoogdieren) hebben dezelfde emoties als mensen maar je moet wel hun taal leren. Ze kunnen trouw zijn of ontrouw, haten of liefhebben, stelen of zich opofferen, ze kunnen zelfs liegen. Ze denken en gaan ook vooruit in hun wereld.
Ik heb hier in Portugal nu al voor 8 jaar circussen gefotografeerd en in september ging er een olifant onderuit. Mager en ondervoed, getraumatiseerd door de brute wijze van trainen.
Er zijn nu, een maand later nog steeds artikelen over dit gebeuren, omdat ik de foto’s naar kranten heb gestuurd.
Ik ben absoluut geen dierenactivist maar ik hou niet mijn mond als ik dierenleed zie. En ik stuur mijn fotos op naar o.a. animal defenders die undercover deze video heeft gemaakt over circussen.
Bekijk deze opname en wees dan eerlijk dat dit niet past in de 21ste eeuw.
Dieren zijn niet dom en het zijn vaak de domme mensen die de schade toebrengen, aan zichzelf en aan dieren. Die respecteren dieren niet, iemand die denkt dat een wilde olifant een groot huisdier is waar je even naar toe kunt lopen is dus heel dom. Ik heb in Afrika gewoond en vaak urenlang met een verrekijker wilde dieren geobserveerd maar de meeste mensen hebben dit geduld niet.
Mensen zoals Jane Goodall, Dian Fossey, Ian Douglas Hamilton, George Ademson hebben door hun dedicatie en geduld ons inzicht gegeven in de wereld van dieren.
Verdiep je er eens in en koop hun boeken of hun video’s en dan heb je misschien meer respect voor domme dieren.
Ik ben niet links, integendeel en probeer ook in mijn strijd tegen dierenleed ver weg te blijven van dierenactivisten die trouwens vroeger tegen iets anders protesteerden. Ze doen meer kwaad dan goed.
Neem een hond uit een asiel en je zult een kameraad voor het leven hebben. Wil je liever een dier dat meer onafhankelijk is, neem een kater of poes.
Je zult veel leren, vooral als ze doodgaan. Dan pas voel je het verlies van een (dom) dier dat achteraf zo verbonden was met jou.
“The greatness of a nation and its moral progress can be judged by the way its animals are treated.”
- Mahatma Gandhi
Groetjes van een dierenliefhebster.

Helaas. Adolf Hitler was ook een vegetariër en dat terwijl vegetariërs mij verteld hebben dat vleeseters “bloeddorstiger” zouden zijn. Het is maar van welke kant je het bekijkt natuurlijk.