Dr. Wim Bruyn (1917-2008) was ook PvdA
Volledig losgezongen van de actualiteit, maar ik moest ineens aan dr. Wim Bruyn denken toen ik vanavond (altijd voortreffelijke) artikelen zat te lezen op de site van Carel Brendel. Wim Wie? Daar kom ik zo op. Carel Brendel is journalist en auteur van Het Verraad van Links. Het boek gaat erover hoe socialisme en religie zich de afgelopen 130 jaar (maar met name de laatste tijd) tot elkaar verhouden. Volgens Brendel is ‘links’ het spoor bijster geraakt in de multiculturele samenleving. In mijn woorden: links is bang kritiek uit te oefenen op de islam om de moslimbroeders niet tegen het hoofd te stoten. De PvdA denkt misschien stemmen te winnen, maar het verraad lijdt alleen maar tot electoraal verlies. En tot afsplitsingen en de bloei van andere partijen, ofschoon vaak kortstondig. Zo waren er natuurlijk de Dreesjes en DS70 (kritiek op de gastarbeiders) en in hoge mate was de opkomst van Fortuyn, die trouwens ook uit de rooie familie kwam, een gevolg van de slappe houding van de PvdA ten aanzien van vreemdelingen, de multiculturele samenleving en de islam. Allemaal uit en te na bekend. Minder bekend is echter dat ook een deel van het kader van de Centrumpartij voortkwam uit PvdA- en zelfs uit CPN-gelederen. Zo sprak ik in het kader van een artikel over de aanslag bij Kedichem ruim twee jaar geleden met dr. Wim Bruyn…
Bruyn, eerzaam ambtenaar bij de gemeente Amsterdam, was een van de grondleggers van de Centrumpartij, maar een vooraanstaand lid geweest van de PvdA. Sterker, hij was een goede kennis van Joop den Uyl met wie hij nog in de Wiardi Beckman Stichting – het wetenschappelijk bureau van de PvdA – had gezeten. ‘Ik heb geprobeerd destijds aandacht te vragen bij de partij voor het buitenlandervraagstuk, maar kreeg geen gehoor’, vertelde hij. Bruyn was al oud (bijna negentig) en ziek toen ik hem sprak en kwam over als een getourmenteerd mens. Het geweld, de haat tegen de Centrumpartij waren hem niet in de koude kleren gaan zitten. ‘U moest eens weten wat wij allemaal hebben meegemaakt..’, prevelde zijn vrouw. Bruyn begon zelfs op een gegeven moment te huilen en ik werd bevangen door een diep gevoel van medeleven.
Wim Bruyn was overigens ook naar mijn eigen maatstaven niet bepaald onomstreden, zo was hij de auteur van een boekje met de veelzeggende titel Het Recht op Apartheid. Misschien dat mijnheer Bruyn er inderdaad wel racistische opvattingen op nahield, hoewel iemand mij later vertelde dat ten tijde van de publicatie – midden jaren zestig – het boekje zeer lovend was besproken. Bruyn was toen nog ‘gewoon’ een nette PvdA-prominent. Zojuist heb ik even gegoogeld op Wim Bruyn en het blijkt dat deze historische figuur op 8 september van dit jaar is overleden. In volkomen stilte.
De Centrumpartij ging in 1981 de verkiezingen in met een verkiezingsprogramma onder de titel “Niet Links, niet Rechts”, dat onder meer het doel van de partij omschreef als “ons verzet tegen massa-immigratie naar ons overbevolkte land”. Terugkijkend op zjin leven moet Wim Bruyn wel haast zeker bittere teleurstelling hebben gevoeld, maar zal hij ook hebben gedacht: ik heb gelijk gekregen. De PvdA wil natuurlijk liever niet aan deze voormalige Parteigenosse herinnerd worden. Wim Wie? Nooooit van gehoord, zeggen ze in die kringen. Vandaar dat ik hem hier nog maar even pesterig in herinnering roep.
Stan, als je het niet erg vindt, meld ik hier even dat er onlangs een tweede druk is uitgekomen van Het verraad van links. Dat is vooral te danken aan mond-tot-mond-reclame en internet.
http://home.hetnet.nl/~c.brendel/TweedeDruk2.htm