Brand in de (linkse) kerk
In Gouda hebben Marokkaanse jongeren vorige week geprobeerd een gereformeerde kerk in brand te steken. Dat we daarover mogen schrijven en praten is al heel wat, weet ik uit ervaring. Het is namelijk niet voor het eerst dat dit gebeurt. In september 2001, ongeveer een week na de aanslagen op de Twin Towers, stichtten een paar allochtone jongens brand in de katholieke kerk op het Linnaeushof in Amsterdam. Het frappante was dat de aanslag, die volgens de buurtbewoners verband hield met de gebeurtenissen van nine eleven, nauwelijks aandacht trok in de media. Nog zotter was het dat de politie weigerde op de zaak in te gaan en geen enkele mededeling over ‘het motief’ wilde verstrekken. Voor HP/De Tijd ging ik destijds op onderzoek in de Watergraafsmeer – door een wonderlijke speling van het lot was het vlakbij de plek waar drie jaar later Theo van Gogh zou worden geliquideerd. Ik sprak de buurtbewoners en schreef er een reportage over die ik helaas niet heb bewaard. Duidelijk was dat de aanslag was gepleegd door allochtone, vermoedelijk Marokkaanse jongeren, uit het geschreeuw van de brandstichters viel volgens de buurtbewoners op te maken dat het om een religieus (of voor mijn part anti-westers) gemotiveerd misdrijf ging. Als er een moskee of synagoog in de fik was gestoken, zou dat ongetwijfel wereldnieuws zijn geweest…
Na publicatie van het artikel ontvingen we op de redactie van HP/De Tijd een woedende brief. Hoe wij het in ons hoofd hadden gehaald een dergelijk stigmatiserend verhaal af te drukken! Volgens de ingezonden stukschrijver bestond er geen spoor van bewijs dat het om allochtonen ging. Bah, driewerf bah. De afzender was een toentertijd aan de weg timmerende PvdA-politica met een letterlijk enorme waffel: Edith Mastenbroek. U herinnert zich haar wellicht nog van Niet Nix, het zogenaamde bevlogen PvdA-jongerenclubje waarvan Lennart Booij en Erik van Bruggen (aka The Beauty and The Beast) de belangrijkste figuren waren. Het duo heeft zich inmiddels gespecialiseerd in het met behulp van Bertje Koenders leegstelen van ministeries. Edith zelf mocht voor de PvdA vier jaar lang geld over de balk smijten in het Europarlement. Allemaal niet (voor) nix inderdaad.
De ironie wil dat Edith Mastenbroek getrouwd was met de destijds in links-progressieve kringen enorm getapte journalist Arthur van Amerongen (De Groene Amsterdammer, Vrij Nederland). Deze arabist en maker van het heerlijk politiek correcte en daarom bekroonde radioprogramma De Inburgerking, samen met die andere schreeuwlelijk Rob Muntz, tegenwoordig vooral bekend vanwege zijn hoerenlopen in Paraguay, besloot een paar jaar geleden undercover te gaan in het Brusselse moslimmilieu. Ongetwijfeld om aan te tonen hoe schitterend de religie van vrede is.
Maar zoals dat wel vaker gaat als de studieboeken worden ingeruild voor de harde praktijk, Arthur van Amerongen kwam van een koude kermis thuis. De moslims bleken helemaal niet aardig en vredelievend, maar rabiate monsters. Om met Van Amerongen zelf te spreken: ‘Jonge Marokkanen zijn een plaag.’ Van Amerongen – het moet gezegd – deed ervan prachtig verslag in zijn boek BXL Eurabia. En moest toen meteen ervaren hoe het voelt om niet langer van de politiek correcte geloofsgemeenschap deel uit te maken.
Het huwelijk met Edith Mastenbroek is inmiddels ook op de klippen gelopen, heb ik begrepen. Wat ooit een ideaal PvdA-koppel leek, is door de islam wreed hetzij onbewust uit elkaar gespeeld. Waarmee de scheiding der geesten in de linkse kerk wel heel treffend is weergegeven.
Inderdaad ja, zodra die idioten er zelf mee in aanraking komen is het over met het ‘politiek correcte gelul’