Het is hier verschrikkelijk
Ik bevind mij op Gran Canaria. De eerste twee dagen zat ik in de hoofdstad Las Palmas. Het was er nat en lelijk, maar het nachtleven bleek bijzonder spannend te zijn. Nu verblijf ik in Playa del Ingles. Een soort Miami Beach met veel bejaarden, maar dan zonder de speedboten en de lekkere wijven. De zon schijnt, maar dan heb je het ook wel gehad. Het is in feite de hel op aarde; uitgebluste echtparen, schelle ‘live-muziek’, bij elk restaurant een zenuwachtig mannetje dat je naar binnen wil praten. Om de bekende filosoof Ursul de Geer te parafraseren: het is hier verschrikkelijk. En dat is goed nieuws! Zo kan ik lekker aan mijn boek werken. Nu ik u toch weer spreek, maak ik meteen even van de gelegenheid gebruik u te attenderen op een zeer bijzondere uitgave van weekblad Revu, dat morgen in de betere kiosk ligt. Het heeft te maken met het thema ‘er mag ook niks meer in dit land’, u gaat er vast meer over horen. Van mijn hand staan er twee interviews in. Een met voormalig drugsbaron Steve Brown, die een politieke partij ter legalisering van drugs begint. En het andere vraaggesprek is met de bekende strafpleiter Gerard Spong. Over vrijheid, zijn haatzaaiklacht tegen Geert Wilders en de nationale volkssport verbieden en verplichten. Hasta la vista !

Spong. Is dat niet dat kleine naaktlopende mannetje dat met kleine pvda-vriendjes de krant probeert te halen over rug van een volksvertegenwoordiger met een kleine 600.000 stemmen. Die sinds hij zware criminelen verdedigt tegen het recht, hij plotseling overal verstand van meent te hebben en dmv van columns zijn onkunde dagelijks etaleert? Ja dat is hem vast.